คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า เดิมจำเลยต้องหาว่าชิงทรัพย์ นายนาถผู้ใหญ่บ้านจับจำเลยได้ ศาลพิพากษาจำคุกจำเลยแล้วจำเลยหนีเรือนจำมาหลบซ่อนในท้องที่ผู้ใหญ่นาถ จำเลยเคยกล่าวคำอาฆาตไว้ภายหลังหนีเรือนจำแล้วว่า จะฆ่าผู้ใหญ่นาถเสีย วันเกิดเหตุผู้ใหญ่นาถนั่งเล่นที่สะพานน้ำ บังเอิญเห็นจำเลยลุยน้ำมา จึงร้องทักไป จำเลยจำเสียงผู้ใหญ่นาถได้เพราะเป็นคนคุ้นเคยกัน จึงตรงเข้าแทงผู้ใหญ่นาถตามที่พูดอาฆาตไว้ ผู้ใหญ่นาถคงใช้ไม้คมแฝกที่ถืออยู่ตีศีรษะจำเลยแตก อยู่ใหญ่นาถรักษาตัวอยู่ได้ 21 วันก็ตาย โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าเจ้าพนักงานตายโดยเจตนาด้วยความพยาบาลมาดหมายศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกจำเลย 10 ปีตามมาตรา 250 ข้อ 2 ประกอบด้วยมาตรา 251 ตอน 2
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา 250 ข้อ 2ให้ประหารชีวิตจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า รูปคดีหาใช่จำเลยแทงเพราะผู้ใหญ่นาถเข้าจับกุมจำเลยดังฟ้องไม่ คดีไม่เข้าบทมาตรา 250 ข้อ 2 และจะลงโทษจำเลยตามมาตรา 250 ข้อ 3 ก็ไม่ได้ เพราะแม้จำเลยจะแทงผู้ใหญ่นาถด้วยความพยาบาท ก็ขาดความพยายาม โดยจำเลยมาพบผู้ใหญ่นาถในที่เกิดเหตุโดยบังเอิญการที่จำเลยใช้มีดพกปลายแหลมแทงผู้ใหญ่นาถ โดยแรงจนทะลุถึงถุงน้ำดี ประกอบกับจำเลยเคยพูดอาฆาตไว้ก่อนแล้วว่า"จะฆ่าผู้ใหญ่นาถเสีย" ดังนี้ แสดงว่า จำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้ใหญ่นาถพิพากษาแก้ เป็นลงโทษจำเลยตามมาตรา 249 ให้จำคุกตลอดชีวิต
