คำพิพากษาศาลฎีกา

มฤดก กฎหมายลักษณมฤดก บทที่ 14 ยกเลิกโดย พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมมฤดก ร.ศ.121 ม.1 ข้อ 1 แล้ว บุตร์ติดมารดาได้รับมฤดกส่วนของมารดาเท่ากันกับบุตร์ที่เกิดด้วยบิดาใหม่ พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์พ.ศ. 2461 ม.6 แก้มาก

ที่ดินใบเหยียบย่ำ ขอใบเหยียบย่ำทับที่ซึ่งผู้อื่นได้เหยียบย่ำไว้ก่อนแล้วนั้น ผู้ได้เหยียบย่ำก่อนมีสิทธิดีกว่า

คดีเรื่องลักทรัพย์ โจทก์มีประจักษ์พะยานคนเดียวเบิกความ ก็ฟังลงโทษจำเลยได้พะยานบอกเล่ามาเบิกความรับรองก็รับฟังได้

ที่ดินละทิ้งไม่ทำนา 5 ปีเพราะน้ำท่วม แต่ลงมาแต่งคันนา ไม่เรียกว่าละทิ้ง

ผัวเมียอย่าสินเดิมให้ที่ดินแก่หญิงในวันแต่งงาน แต่มาแก้ทะเบียนโอนโฉนดกันภายหลังแต่งงาน ที่ดินนั้นเปนสินเดิม (เทียบฎีกาที่ 531/67 ที่151/69)

เหตุยั่วโทษะ ทำร้ายเขาเมื่อเขาทำร้ายตนเสร็จแล้วไม่เปนป้องกัน พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ ปัญหากฎหมายศาลเดิมลงโทษตาม ม.256-55 จำ 3 ปี 6 เดือน ศาลอุทธรณ์ลงโทษตาม ม.251-55 จำ 1 ปี 6 เดือน ฎีกาได้

วิธีพิจารณาอาญาคำรับเมื่อสืบพะยานโจทก์หมดแล้ว ศาลไม่ลดปราณีให้

อย่างไรเรียกว่าฆ่าคนตายโดยเจตนา ลักษณพะยานกรรมเปนเครื่องชี้เจตนา

ศาลล่างทั้ง 2 ตัดสินยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาไม่ได้ ต้องบทห้ามตาม ม.5

ทำหนังหนังสือยื่นเรื่องราวต่อเสนาบดีโดยแสดงความคิดเห็น ยังไม่มีผิด

ที่ดินชื่อในโฉนดเวลาเจ้าพนักงานออกโฉนด โจทก์จำเลยตกลงกันให้เอาที่ของจำเลยรวมไว้ในโฉนดโจทก์เพื่อให้เสียค่าธรรมเนียมน้อยดังนี้ โจทก์หามีกรรมสิทธิตามโฉนดนั้นทั้งหมดผู้เดียวไม่

จำเลยทำการชิงทรัพย์ครั้นเจ้าทรัพย์ติดตามจำเลยตั้งท่าหันปากกระบอกปืนยิงตรงมาทางเจ้าทรัพย์ดังนี้แสดงให้เห็นว่าจำเลยยิงโดยเจตนาจะฆ่าเจ้าทรัพย์เพื่อมิให้ถูกจับกุม และเพื่อหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญาวิธีพิจารณาอาญาฟ้องตัดสินไม่เกินคำขอ พ.ร.บ. …

อย่างไรเรียกว่าปล้น

ทำโดยบรรดาลโทษะวิธีพิจารณาอาญาศาลล่างวางโทษไม่สมแก่เหตุอุถฉกรรจ์และความยุติธรรม ศาลฎีกาแก้โทษได้

มฤดกหน้าที่ผู้จัดการมฤดก ผู้จัดการมฤดกไม่มีอำนาจเอาเงินทองมฤดกใช้หนี้ซึ่งผู้รับมฤดกเปนหนี้ส่วนตัว ผู้จักการมฤดกอยู่ สัญญา หนี้สิน วิธีพิจารณาแพ่งขัดทรัพย์

จำเลยสมคบกันไปลักทรัพย์ เจ้าทรัพย์ไล่ตาม จำเลยคนหนึ่งยิงเจ้าทรัพย์ตายดังนี้ จำเลยนอกจากคนที่ยิงเจ้าทรัพย์มีผิดฐานลักทรัพย์เท่านั้น

จำเลยแก้รายงานและบัญชีจำนวนเงินค่าปรับ จำนวนเงิน 6 บาท เปน 4 บาท เพื่อให้ตรงกับความจริง ต้องมีผิดฐานปลอมหนังสือ

จำเลยเบิกความเปนพะยานต่ออำเภอว่าเขาเปนผู้ร้ายลักทรัพย์ ซึ่งความจริงจำเลยทราบแล้วว่ามิได้มีการทำผิดเกิดขึ้นเลยดังนี้ จำเลยมีผิดตาม ม.118 จำเลยรับบอกเล่าจากเจ้าทรัพย์ว่ามีผู้ร้ายลักทรัพย์ไป จึงนำความไปแจ้งต่อเจ้าพนักงานว่าเขาเปนผู้ร …

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหมิ่นประมาท โดยจำเลยกล่าวว่าโจทก์เปนผีกะเข้าสิงและกินคนหลายคนดังนี้ ศาลไม่รับฟ้องไว้พิจารณา เพราะไม่ใช่ข้อความที่เปนหมิ่นประมาท

รื้อถอนประกาศขอจับจองที่ดินซึ่งเจ้าพนักงานปิดไว้ แม้ทำโดยไม่เจตนาร้ายก็มีผิด