คำพิพากษาศาลฎีกา

การมีเหรียญกษาปน์ไว้เกินสมควรแก่การมีไว้โดยปกติธุระหรือความจำเป็นแก่การใช้จ่าย อันเป็นความผิดตาม มาตรา 4 พ.ร.บ.เงินตรา 2485 ฉบับที่ 2ยังถือไม่ได้ว่า เป็นของอันควรริบตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 28

การไช้ปืนยิงไนหมู่บ้านโดยไม่มีเหตุอันสมควน หาเปนความผิดไนตัวเองดังที่บัญญัติไว้ไนมาตรา 28 ไม่ และไม่มีกดหมายบัญญัติไว้ว่าการไช้ปืนเช่นนี้เปนความผิดอันพึงจะริบ บทบัญญัติแห่งมาตรา 27 กดหมายอาญาเปนเรื่องไห้สาลมีอำนาดไช้ดุลยพินิจ.

โจทก์ฟ้องว่ากระบือถูกคนร้ายลักไป ต่อมาจับกระบือได้จากจำเลยโดยจำเลยเป็นผู้ร้ายลักหรือรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษตาม มาตรา 293,321 ดังนี้ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม

พฤติการณ์ที่ไม่ควรริบอวนของกลาง ศาลชั้นต้นให้ลงโทษและริบทรัพย์ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนของกลาง ศาลสั่งยกผู้ร้องอุทธรณ์ ดังนี้ ถึงแม้ในคดีแรกศาลอุทธรณ์พิพากษาไม่ริบอวน ก็ควรพิพากษาคืนอวนในคดีของผู้ร้องด้วย ไม่ควรให้ยกคำร้องหรือยกอุทธร …

ฟ้องว่าของถูกคนร้ายลักไปแล้วจับจำเลยได้พร้อมด้วยของร้ายโดยจำเลยลักหรือรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายทางพิจารณาได้ความว่ารับของโจร ลงโทษได้ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม

จ้างหยิงไว้บำเรอชาย และไห้พาไปหลับนอนโดยจำเลยแบ่งเอาส่วนค่าจ้างที่หลับนอนนั้นแม้ ที่หลับนอนนั้นจะไม่ใช่ที่ร้านหรือห้องของจำเลยก็ย่อมมีความผิดตาม พ.ร.บ.ป้องกันสัญจนโรค

ลงวันเสาร์แรม 13 ค่ำ เดือน 3 ปีฉลู จ.ส. 1215, ข้อความที่จำเลยกล่าวว่า "พระเซ็งจับข้อมือนางเง็กกอดขึ้นนั่งบนตัก" ต่อหน้าที่ประชุมพระสงค์และครีหัสถือได้ว่าเปนการกล่าวอ้างอันอาดแลเห็นผลแห่งการกล่าวนั้นได้ว่าอาดทำไห้โจท+ชื่อเสียงและทำ …

โจทฟ้องอ้างมาตรา 10 พ.ร.บ.การพนันซึ่งมีคำขอไห้ริบของกลาง เมื่อคดีฟังได้ว่าจำเลยไห้การรับสารภาพตามฟ้องทุกประการ เช่นนี้ของกลางอันเปนของที่ไช้ไนการเล่นจึงต้องริบตาม ม.10 ที่โจทอ้าง

แย่งส้อยคอจากคอเจ้าทรัพย์ มีบาดเจ็บโลหิตไหลซึ่งจำเลยอาดเห็นผลได้นั้น นั้นเปนความผิดถานชิงทรัพย์

สาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องลักทรัพย์ของผู้ร้องเดิมโดยผู้ร้องขาดนัดชั้นพิจารนาแล้ว ผู้ร้องไหม่ซึ่งเข้าสวมสิทธิแทนผู้ร้อง เดิมจะร้องขัดทรัพย์ไหม่ไม่ได้

การนำไม้ขีดไฟออกนอกเขตจังหวัดโดยฝ่าฝืนคำสั่งของข้าหลวงประจำจังหวัด ย่อมผิดตาม ม.4,7 พ.ร.บ.ไห้อำนาตการเตรียมป้องกันประเทส ฯ +จะริบไม้ขีดไฟของกลางนั้นตาม ม.27,28 กดหมายลักสนะอาญาหาได้ไม่ (อ้างดีกาที่ 1028/2485)

ฟ้องโจทกล่าวว่าจำเลยกะทำผิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน 2483 เวลาไม่ปรากดย่อมเปนฟ้องที่ชอบด้วยกดหมายแล้ว

ถ้อยคำตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน จ.ศ.1248 มาตรา 12 ซึ่งบัญญัติว่า 'ฯลฯน้ำสุราซึ่งผู้นั้นทำความผิดก็ให้เก็บริบไว้ทั้งสิ้น'นี้ เป็นคำบังคับให้ริบไม่ใช่ให้ศาลใช้ดุลพินิจริบก็ได้ไม่ริบก็ได้เมื่อจำเลยกระทำผิดตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน …

ไม้ของบริษัทไม้ไทยได้ลอยเข้าทุ่งเข้าป่าเมื่อคราวน้ำท่วม จำเลยเก็บได้แล้วเอาไปเลื่อยโดยเจตนาทุจริตย่อมมีความผิดฐานลักทรัพย์เพราะไม้ของบริษัทที่ไหลลอยเช่นนี้ต้องถือว่าไม้นั้นยังอยู่ในความครอบครองของบริษัทโดยปริยาย

ลักเสี้ยนตาลที่ทางเรือนจำซื้อมาสานหมวกส่งไปขายและเปนตัวอย่างสินค้า ไม่ไช่ซื้อมาไช้ราชการ ต้องลงโทสตามาตรา 288 หาไช่มาตรา 294(4) ไม่.

จำเลยสมคบกันปลิดมะพร้าวมาไว้ที่โคนต้นแล้ว ถือได้ว่ากะทำผิดถานลักทรัพย์สำเหร็ด (อ้างดีกาที่ 1153/2484) เมื่อพวกเจ้าทรัพย์มาพบจำเลยก็หนีไป พวกเจ้าทรัพย์เก็บมะพร้าวแล้วก็ได้ติดตามไปทันที เมื่อทันจำเลยก็จะเข้าจับแต่จำเลยชักอาวุธและขู่ …

ศาลสั่งให้ขายทอดตลาดที่ดินโจทก์ยื่นคำร้องอ้างว่าเป็นทายาทขอแบ่งมรดก. ศาลสั่งให้ร้องขัดทรัพย์ขึ้นมา โจทก์มิได้ปฏิบัติตาม จนได้ขายที่ดินไปแล้ว. โจทก์จะมาฟ้องเรียกค่าเสียหายฐานละเมิดไม่ได้. และถือว่าเป็นกรณีที่โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจร …

โจทฟ้องขอขอไห้ลงโทสจำเลยถานลักทรัพย์และยักยอกทรัพย์แต่ฟ้องโจทกล่าวว่าโจทจำเลยได้ร่วมกันรักสาทรัพย์มรดกนั้นหาไช่เรื่องโจทครอบครองทรัพย์หยู่แล้ว จำเลยเอาทรัพย์ไปจากโจทไม่ กรนีจึงไม่เข้า ม.889 (2) และการที่โจทจำเลยร่วมกันรักสาทรัพย์ไ …

การที่จำเลยไปร้องเรียนต่อพนักงานสอบสวนกล่าวโทสพลตำหรวดว่ากะทำผิดต่อหน้าที่ราชการนั้น ไม่เปนความผิดถานหมิ่นประมาท จำเลยไห้การรับสารภาพแต่ได้แถลงรายละเอียดต่อไปอันเปนข้อต่อสู้นั้น จะถือว่าจำเลยรับตามข้อหาไม่ได้

การพาแร่เคลื่อนที่โดยไม่ได้รับอนุญาตอันเป็นความผิดนั้น. ไม่มีกฎหมายให้ริบแร่.(ประชุมใหญ่ ครั้งที่22/2485).