คำพิพากษาศาลฎีกา

ศาลชั้นต้นลงโทษ จำเลย ตาม ม. 256 53 จำคุก 1 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่า จำเลยมีผิดตาม ม. 300 จำคุก 3 ปี 6 เดือนดังนี้ เป็นแก้มาก ฎีกาในข้อเท็จจริงได้

ฟ้องขอให้ลงโทษฐานปล่อยนักโทษหนีโดยเจตนา พิจารณาได้ความนักโทษหนีโดยความประมาทของจำเลยดังนี้ ลงโทษจำเลยมิได้

โจทก์ฟ้องจำเลยหลายคน+++++หนังสือ ได้ระบุรายเลอียดว่าจำเลยคนใดทำเอกสารเหล่านั้นและปลอมที่ตรงไหนอะไรที่เป็นปลอมดังนี้ ไม่เรียกว่าฟ้องเคลือบคลุม ความผิดฐานมีสัตว์พาหนะแสดงความบริสุทธิไม่ได้นั้น++เป็นหน้าที่ของจำเลยต้องนำสืบ

ศาลชั้นต้นและ ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำคุกจำเลย 2 ปี แต่ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งทำความเห็นแย้งว่าควยปล่อยจำเลยและในท้ายความเห็นแย้งมีว่าถ้าจำเลยจะฎีกาข้าพเจ้าจะอนุญาตให้ฎีกาตาม ม. 221 แล้ว จำเลย ฎีกาในข้อเท็จจริงได้

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลย 2 กะทงคือฐานชิงทรัพย์จำคุก 3 ปีกะทงหนึ่งฐานปล้นทรัพย์จำคุก 10 ปี อีกกะทงหนึ่ง ดังนี้จำเลยฎีกาข้อเท็จจริงในฐานชิงทรัพย์ได้ต้องห้ามตามกฎหมายข้างต้น

ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยตาม ม. 249 , 55 มีกำหนด 10 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลดโทษจำเลยลงอีกกึ่งหนึ่งตาม ม. 59 คงเหลือ 5 ปี เป็นการแก้น้อยโจทก์ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงมิได้

ประเด็นข้อใดที่ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแล้วและจำเลยมิได้ฎีกาต้องถือว่ายุตติเพียงชั้นศาลอุทธรณ์จะรื้อฟื้นขึ้นฎีกาในภายหลังเมื่อเกินกำหนดอายุความฎีกาสำหรับประเด็นข้อนั้นอีกไม่ได้

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิด 2 กะทง ให้จำคุกจำเลย 5 ปีตาม ม.+95 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดกะทงเดียวให้จำคุก 1 ปีตาม ม.321 ดังนี้เป็นแก้มาก ฎีกาข้อเท็จจริงได้+

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกจำเลย15 ปีตามม.249 ศาลอุทธรณ์แก้ให้จำคุกจำเลยคนละ 5 ปีตามมาตรา 251 ดังนี้ เป็นแก้มาก ฎีกาได้

ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุก 3 เดือนตาม ม.254 ศาลอุทธรณ์แก้จำคุก 2 ปี ตาม ม.256 เช่นนี้เป็นการแก้น้อยฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้ ปัญหาข้อเท็จจริงปัญหาข้อที่ว่าบาดแผลสาหัสหรือไม่นั้นในคดีนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง

ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 3 ปีตาม ม.276 -243 ศาลอุทธรณ์แก้จำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือน ตามมาตรา 243 แต่บทเดียวเป็นการแก้มากฎีกาในข้อเท็จจริงได้

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำคุกจำเลย 5 ปีตามม.256 ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำคุกตาม ม.256-55-59 กำหนด 8 เดือนดังนี้เป็นแก้มาก ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้

ศาลชั้นต้นตัดสินให้ปรับจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่นศาลอุทธรณ์แต่แก้ให้ลดค่าปรับให้ครึ่งหนึ่งฐานรับสารภาพ ดั่งนี้ ถือว่าเป็นแก้น้อย ฎีกาไม่ได้ ข้อที่ศาลลดโทษให้จำเลยโดยอาศัยคำรับสารภาพอันจะเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีหรือไม่นั้นเป็นปัญหาในข …

คดีที่ศาลล่างพิพากษาต้องกันให้ส่งจำเลยไปไว้ยังโรงเรียนดัดสันดานหรือเรียกประกันทานบนตามม.57 ข้อ 2-3 นั้นจำเลยจะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ อ้างฎีกาที่ 581/2477

ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยตาม ม.256 มีกำหนด 4 ปีศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษ 2 ปีตามม.254 ดังนี้ เป็นแก้น้อย ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ อ้างฎีกาที่ 767-768/2466 ที่ 221/2468 แล 186/2478 ไม่เสนอ

ทั้งสองฝ่ายต่างมีพวกเกิดวิวาทต่อสู้ทำร้ายกันแต่ไม่ได้ความฝ่ายหนึ่งสมคบกันเพื่อมาทำร้าย+ฝ่ายหนึ่ง เมื่อฝ่ายนั้นมีบาดเจ็บดังนี้ จะลงโทษ+ที่ทำร้ายตาม ม.256 ไม่ได้ ต้องลงโทษตาม ม.258 ศาลอุทธรณ์วาง ม.256 จำเลยฎีกาขอให้ลงโทษตาม ม.258 +ข …

กล่าวประจานหญิงว่าได้เคยเสียตัวกับจำเลยและชายอื่น ๆ แล้วเป็นผิดฐานหมิ่นประมาท และรื่องเช่นนี้จำเลยจะขอนำสืบว่าหญิงได้เคยเสียตัวกับจำเลยจริงเช่นนี้ศาลไม่ยอมให้สืล เพราะไม่เข้าข้อยกเว้นในมาตรา 283 ประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม.218

คดีอาญาที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี 6 เดือนตามกฎหมายอาญา ม.256 ศาลอุทธรณ์คงลงโทษจำเลยตามมาตรานั้น แต่แก้กำหนดโทษจำเลยเหลือ 2 ปีกับลดตาม ม.55 กึ่งหนึ่งเหลือโทษ 1 ปีลดตาม ม.59 อีกกึ่งหนึ่งคงเหลือ 6 เดือน ดั่งนี้เป็นการแก้ไขมากโ …

พฤตติการณ์ที่ถือว่าเป็นการป้องกันตัว พอสมควรแก่เหตุ ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.218-222 ในคดีอาญาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำคุกจำเลย 5 ปีเช่นนี้ โจทก์ฎีกาได้แต่ในปัญหาข้อกฎหมาย และในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายนั้นศาลฎี …

คดีอาญาที่ศาลชั้นต้นปรับจำเลย 100 บาท ตาม ก.ม.อาญา ม.252 ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษจำคุก 2 ปีดังนี้ จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงได้