คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นายอุดม ณ วิจิตร ซึ่งเป็นลูกจ้างที่โจทก์ไล่ออกจากงานได้ยื่นคำร้องต่อกองคุ้มครองแรงงานและแรงงานสัมพันธ์ กรมแรงงาน ซึ่งจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าหน้าที่ ขึ้นตรงต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจำเลยที่ 1 และอยู่ในบังคับบัญชาของจำเลยที่ 3 จำเลยทั้งสามได้ตรวจสอบหลักฐานและสอบสวนพยานหลักฐานของผู้ร้องแล้วเห็นว่าโจทก์จ่ายเงินค่าล่วงเวลาในการทำงานในวันหยุดให้นายอุดม ณ วิจิตร ขาดไปเป็นเงิน 2,540 บาท จำเลยที่ 2 จึงมีคำสั่งให้โจทก์จ่ายเงินจำนวนนี้ให้นายอุดม ณ วิจิตร โจทก์ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำสั่งว่า เป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและผิดจากข้อเท็จจริงที่ปรากฏในสำนวนการสอบสวนของเจ้าหน้าที่ต่อมากรมแรงงาน กระทรวงมหาดไทยได้สั่งให้โจทก์ปฏิบัติตามคำสั่งเดิม แต่แก้จำนวนเงินที่โจทก์จะต้องชำระน้อยกว่าเดิม 20 บาทการพิจารณาและการสั่งการของจำเลยที่ 2 ที่ 3 ซึ่งแต่งตั้งโดยจำเลยที่ 1 มิได้เป็นไปตามตัวบทกฎหมายที่ให้อำนาจไว้ จึงเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งทั้งสองฉบับนั้นเสีย โดยมิให้โจทก์ต้องชำระเงินแก่นายอุดม ณ วิจิตร 2,520 บาทจำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ 2 สั่งไปโดยชอบด้วยกฎหมายและข้อเท็จจริง ขอให้ศาลยกฟ้องศาลชั้นต้นให้งดชี้สองสถาน และงดสืบพยานโจทก์ แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์มิได้แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหา ไม่ได้บรรยายว่าที่ว่าการกระทำของจำเลยทั้งสามไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น ไม่ชอบด้วยกฎหมายอย่างไร ไม่มีประเด็นที่ศาลจะวินิจฉัยพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ชัดแจ้งพอที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาต่อไปแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
ค่าฤชาธรรมเนียมที่คู่ความเสียมาแล้วทั้งหมดและค่าทนายความทั้งสองศาล ให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่จำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องโจทก์ได้บรรยายไว้ชัดแจ้งพอเป็นที่เข้าใจได้แล้วว่า การที่จำเลยทั้งสามสั่งให้โจทก์จ่ายเงินค่าจ้างแก่นายอุดม ณ วิจิตร โดยคิดวันทำงานของนายอุดม ณ วิจิตร รวม 127 วันเป็นเงิน 2,540 บาทนั้น โจทก์เห็นว่าเป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และจำเลยฟังข้อเท็จจริงผิดจากที่ปรากฏในสำนวนการสอบสวนของเจ้าหน้าที่ซึ่งกระทรวงมหาดไทยแต่งตั้งมาทั้งให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ตามคำฟ้องข้อ 6 ของโจทก์ก็ยังได้บรรยายต่อไปว่าการพิจารณาและสั่งการจำเลยที่ 2 ที่ 3 ซึ่งแต่งตั้งโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจำเลยที่ 1 มิได้เป็นไปตามตัวบทกฎหมายที่ให้อำนาจไว้
พอถือได้ว่าคำฟ้องโจทก์มีประเด็นที่ศาลจะวินิจฉัยได้แล้ว อีกทั้งจำเลยก็ยังให้การต่อสู้ไว้โดยละเอียดเกี่ยวกับสภาพแห่งข้อหาของโจทก์ ทั้งข้ออ้างที่โจทก์อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหานั้น แสดงว่าจำเลยก็เข้าใจข้อหาได้ดีพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย ค่าธรรมเนียมและค่าทนายความชั้นฎีกา ให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่
