คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของร้านแสงสวัสดิ์เฟอร์นิเจอร์วันที่ 22 มกราคม 2506 จำเลยซื้อเตียงนอน ฯลฯ รวมราคา 3,800 บาทไปจากโจทก์ ต่อมาวันที่ 6 มีนาคม 2506 จำเลยซื้อเก้าอี้ไปจากโจทก์อีก 6 ตัวเป็นเงิน 344 บาท รวม 2 ครั้ง เป็นเงิน 4,144 บาท วันซื้อครั้งแรกจำเลยเซ็นชื่อในหนังสือสัญญาซื้อขาย ขอผ่อนชำระราคาและครั้งหลังจำเลยรับจะชำระราคาพร้อมกับครั้งแรก จำเลยไม่ชำระราคาให้โจทก์เลย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่า หนี้ตามเอกสาร จ.1 จำนวน 3,800 บาท ขาดอายุความ ฯลฯศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์นำสืบรับเข้ามาว่า จำเลยชำระหนี้ให้โจทก์แล้ว 200 บาท พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 3,944 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นด้วยกับจำเลยที่ว่า การที่จำเลยซื้อของในคราวหลังโจทก์ทวงหนี้เก่าจำเลยขอผัดชำระหนี้พร้อมกับผัดชำระหนี้ตามเอกสารจ.2 เห็นว่า เป็นการผัดชำระหนี้ด้วยวาจา จึงมิใช่การรับสภาพหนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 เพราะถ้าถือว่าเป็นการรับสภาพหนี้แล้ว ข้อความตอนดังที่บัญญัติว่า ได้ทำเป็นหนังสือรับสภาพหนี้ก็ดี ชำระหนี้บางส่วนก็ดี การส่งดอกเบี้ยก็ดี หรือด้วยการให้ประกันก็ดี ก็จะไม่มีผลอะไร การที่จำเลยพูดขอผัดชำระหนี้ด้วยวาจาไม่เป็นการกระทำที่รับสภาพหนี้ค้างชำระโดยปราศจากเคลือบคลุมสงสัยแต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยชำระหนี้ให้โจทก์เมื่อพฤษภาคม 2506 เป็นเงิน 100 บาท และเมื่อนายพิง (ที่โจทก์ให้ไปทวงเงินจำเลย) นำเก้าอี้ที่จำเลยสั่งซื้อครั้งหลังไปส่ง จำเลยมอบเงินให้นายพิงอีก 100 บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้รับสภาพหนี้ต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 172 โดยได้ใช้เงินให้โจทก์บางส่วนแล้ว ซึ่งนับแต่วันที่จำเลยได้ใช้เงินให้โจทก์ครั้งหลังจนถึงวันฟ้อง คดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความพิพากษายืน
