คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า สายโทรเลขของจำเลยที่ ๒ ได้ขาดตกลงมาพาดสายไฟฟ้าของจำเลยที่ ๑ แล้วตกทอดลงไปในทุ่งหญ้า กระแสไฟฟ้าได้แล่นตามสายโทรเลขดูดกระบือของโจทก์ตายไป ๖ ตัว ทั้งนี้ เพราะความประมาทเลินเล่อของจำเลยทั้งสอง ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ราคากระบือรวม ๓๖,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ให้การว่า เหตุไม่ได้เกิดจากความประมาทของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๒ ให้การว่า เหตุเกิดจากความบกพร่องของจำเลยที่ ๑ ที่ไม่ปฏิบัติตามระเบียบเรื่องการขึงสายไฟฟ้าข้ามสายโทรเลขและโทรศัพท์ตามข้อตกลงระหว่างจำเลยทั้งสอง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้เงิน ๓๔,๕๐๐ บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ให้จำเลยที่ ๒ รับผิดแต่ผู้เดียว ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ ๑ โจทก์และจำเลยที่ ๒ ฎีกา คดีได้ความว่า เมื่อวันที่ ๑๒ มีนาคม ๒๕๑๓ เวลาประมาณ ๖ โมงเช้าโจทก์ให้นางสาวต้อย คชศิลา บุตรสาวนำกระบือไปเลี้ยง กระบือ ได้เดินข้ามถนนไปถึงบริเวณบ้านนายน้อม ศรีเปรม กับโรงไม้เสรีภัณฑ์มีเสาโทรเลขอยู่ในเขตรั้วบ้านนายน้อม สายโทรเลขได้ขาดมาค้างพาดอยู่บนเสาและพาดกับสายไฟฟ้าในช่วงที่ต่อจากหม้อวัดไฟเข้าไปยังบ้านนายน้อมซึ่งเป็นผู้ขอใช้ไฟฟ้าจากการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจำเลยที่ ๑ปลายสายโทรเลขทอดไปตกที่พื้นดินที่ถนน กระแสไฟฟ้าแล่นตามสายโทรเลขนั้นดูดกระบือของโจทก์ที่เดินมาถูกสายโทรเลขถึงแก่ความตายไป ๖ ตัว ในปัญหาเรื่องความรับผิดของจำเลยที่ ๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าที่จำเลยที่ ๒ นำสืบว่าได้ให้เจ้าหน้าที่ตรวจตราดูสายโทรเลขเป็นประจำไม่ปรากฏว่ามีสายโทรเลขในบริเวณนี้ขาดเลยนั้นไม่น่าเชื่อ เพราะเมื่อสายโทรเลขขาดใหม่ ๆ นายพนคนงานของโรงไม้เสรีภัณฑ์ยังได้ม้วนปลายสายซึ่งเชื่อว่าขณะนั้นยังไม่ได้พาดกับสายไฟฟ้า หลบจากทางเข้าออกของรถยนต์ของโรงไม้เสรีภัณฑ์ และได้ความจากนายน้อมและนายพน ว่าสายโทรเลขนี้ขาดมาก่อนกระบือโจทก์ตาย ๓ วัน แม้ตามปกติสายโทรเลขจะมีกระแสไฟฟ้าไม่เป็นอันตรายแก่บุคคลและสัตว์ดังจำเลยที่ ๒ นำสืบก็ตาม แต่เป็นที่เห็นได้ว่าเป็นผลสืบเนื่องมาจากจำเลยที่ ๒ไม่ตรวจตราดูแลในการขึงสายโทรเลขซึ่งอยู่เหนือสายไฟฟ้าให้อยู่ในสภาพที่มั่นคง ถ้าใช้ความระมัดระวังตรวจตราตามสมควรแล้ว
ก็จะป้องกันมิให้สายโทรเลขนั้นขาดมาพาดสายไฟฟ้าได้ หรือถ้ารีบแก้ไขทำให้เรียบร้อยปลอดภัยเสียก่อนก็คงไม่เกิดเหตุนี้ขึ้น จึงถือไม่ได้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัย คดีฟังได้ว่าจำเลยที่ ๒ ได้ประมาทเลินเล่อทำให้โจทก์เสียหายอันเป็นการละเมิดต่อโจทก์ ที่จำเลยที่ ๒ นำสืบถึงข้อตกลงระหว่างจำเลยที่ ๒ กับจำเลยที่ ๑ ว่าในการขึงสายไฟฟ้าที่ผ่านสายโทรเลขให้ขึงอยู่สูงต่ำกว่ากันแค่ไหน และได้ตรวจพบขอให้แก้ไขตามข้อตกลง แต่จำเลยที่ ๑ ไม่ปฏิบัติตาม นั้น ก็หาทำให้จำเลยที่ ๒หลุดพ้นความรับผิดต่อโจทก์ไปได้ไม่ ในปัญหาเรื่องความผิดของจำเลยที่ ๑
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงได้ความว่าสายโทรเลขของจำเลยที่ ๒ ได้ขาดมาพาดสายไฟฟ้าตรงที่ไม่มียางหุ้มสายไฟฟ้า เพราะสายไฟฟ้านี้ใช้มานานถึง ๑๕ ปีแล้วยางที่หุ้มสายไฟผุเปื่อยขาดออกจากกันโดยไม่มีการแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงจนเป็นเหตุให้กระแสไฟฟ้ารั่วไหลออกได้ และได้ความจากนายน้อมผู้ขอใช้ไฟว่าตรงจุดที่สายโทรเลขพาดกับสายไฟฟ้าซึ่งกระแสไฟรั่วไหลได้นั้นเป็นสายไฟฟ้าที่อยู่ภายในช่วงที่ต่อจากหม้อวัดไฟเข้าไปยังบ้านนายน้อมและอยู่ในเขตรั้วบ้านของนายน้อมด้วย แล้วปลายสายโทรเลขซึ่งพาดสายไฟฟ้าทอดลงไปที่พื้นดินที่ถนน เมื่อสายไฟฟ้าตรงที่สายโทรเลขพาดนี้อยู่ในช่วงสายไฟฟ้าที่นายน้อมขอใช้ไฟดังกล่าว จึงถือไม่ได้ว่าสายไฟฟ้าซึ่งเป็นทรัพย์อันเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพนั้น อยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ ๑ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๔๓๗ วรรค ๒ จำเลยที่ ๑ หาต้องรับผิดต่อโจทก์ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
