คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๓ จำเลยได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้โจทก์ สัญญาใช้เงิน ๒๖,๔๓๒.๓๐ บาทแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๑๒ ครึ่งต่อปี โดยจำเลยจะได้ผ่อนชำระเงินดังกล่าวเดือนละ ๒,๐๐๐ บาท ทุกวันที่ ๑ ของเดือน เริ่มแต่ ๑ มีนาคม ๒๕๐๓ ผิดนัดงวดใดถือว่าผิดนัดในส่วนที่เหลือทั้งหมดและถึงกำหนดชำระทันที จำเลยชำระเงินให้โจทก์งวดเดือนมีนาคม ๒๕๐๓ งวดเดียว คงค้างชำระ ๒๔,๔๓๒.๓๐ บาท เป็นการผิดคำมั่นสัญญา ขอบังคับให้จำเลยใช้เงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การปฏิเสธความรับผิด และต่อสู้ว่า ตั๋วสัญญาใช้เงินที่โจทก์ฟ้องไม่สมบูรณ์เพราะขาดรายการชื่อหรือยี่ห้อผู้รับเงิน ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเป็นหนี้ค่าซื้ออาหารจำพวกนมและไอสครีมจากโจทก์จึงได้ทำเอกสารกันขึ้นตามที่โจทก์ฟ้อง คือตามเอกสารหมาย จ.๕๓ เอกสารนี้แม้จะทำกันไว้ว่าจำเลยจะจ่ายเงินตามคำสั่งของโจทก์ก็ดี ก็หมายความว่าโจทก์เป็นผู้รับเงินนั่นเอง เป็นตั๋วสัญญาใช้เงินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๙๘๒ มีผลใช้บังคับได้ พิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ปัญหาสู่ศาลฎีกามีว่า เอกสาร จ.๕๓ เป็นตั๋วสัญญาใช้เงินสมบูรณ์หรือไม่ ศาลฎีกาพิจารณาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๙๘๓ แล้วเห็นว่า เอกสาร จ.๕๓ นี้มีรายการอื่น ๆ ครบถ้วนของตั๋วสัญญาใช้เงิน เว้นแต่ในรายการผู้รับเงินนั้นเป็นว่าจำเลยจะจ่ายเงินตามคำสั่งของบริษัทโจทก์ ไม่ได้ระบุลงไปว่าบริษัทโจทก์เป็นผู้รับเงิน
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยให้คำมั่นสัญญาว่าจะจ่ายเงินตามคำสั่งของบริษัทโจทก์นั้น ก็เท่ากับจะจ่ายเงินให้แก่บริษัทโจทก์ซึ่งเป็นผู้รับนั้นเอง ทั้งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๙๘๒ ก็บัญญัติว่า อันว่าตั๋วสัญญาใช้เงินนั้น คือหนังสือตราสารซึ่งบุคคลหนึ่งเรียกว่าผู้ออกตั๋ว ให้คำมั่นสัญญาว่าจะใช้เงินจำนวนหนึ่งให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่ง หรือจะใช้ให้ตามคำสั่งของบุคคลอีกคนหนึ่งเรียกว่าผู้รับเงิน ดังนั้น แม้จำเลยจะออกตั๋วสัญญาใช้เงินว่าจะใช้เงินให้ตามคำสั่งของบริษัทโจทก์ ไม่ระบุว่าบริษัทโจทก์เป็นผู้รับเงินตรง ๆ ตราสารนั้นก็เป็นตั๋วสัญญาใช้เงินสมบูรณ์ตามกฎหมายโดยนัยดังกล่าวมา ฯลฯ ศาลฎีกาพิพากษายืน
