คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด นายมนูญเจ้าหน้าได้ยื่นคำร้องขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์พิจารณาแล้วเสนอความเห็นว่าไม่น่าเชื่อว่าจำเลยได้กู้เงินนายมนูญจริง ควรให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำขอรับชำระหนี้ของนายมนูญ นายมนูญยื่นคำร้องต่อศาลว่าคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และขัดต่อข้อเท็จจริง จึงขอคัดค้าน และขอให้ศาลมีคำสั่งกลับคำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เสีย
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าผู้ร้องจะต้องร้องต่อศาลภายในกำหนด ๑๔ วันนับแต่วันทราบคำสั่งตามพระราชบัญญัติล้มละลายมาตรา ๑๔๖ ผู้ร้องมายื่นคำร้องเมื่อล่วงเวลา และศาลก็ได้สั่งยื่นตามคำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไปแล้ว จึงให้ยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เมื่อศาลชั้นต้นสั่งยกคำขอรับชำระหนี้เช่นนั้นกรณีไม่ใช่เรื่องที่ผู้ร้องจะขอให้ศาลสั่งใหม่ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา ๑๔๖ แต่เป็นกรณีที่ผู้ร้องอาจอุทธรณ์คำสั่งศาลได้ตามมาตรา ๑๐๗ และแม้จะคิดว่านายมนูญได้อุทธรณ์ในปัญหาการขอรับชำระหนี้ตามมาตรา ๑๐๗ ด้วย นายมนูญก็ยื่นอุทธรณ์เกินกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ทำความเห็นสั่งสำนวนต่อศาลในกรณีที่ผู้ร้องขอรับชำระหนี้ แม้จะเห็นควรให้ยกคำขอนั้นเสีย ลำพังความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่มีผลบังคับอย่างใด ศาลอาจวินิจฉัยเป็นอย่างอื่นก็ได้ ฉะนั้น จึงยังไม่มีการกระทำหรือคำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ที่ทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา ๑๔๖ ผู้ร้องจึงจะมายื่นคำร้องต่อศาลให้สั่งกลับคำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์หาได้ไม่ แต่เมื่อศาลชั้นต้นสั่งไปอย่างใดแล้ว ผู้ร้องมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นต่อศาลอุทธรณ์ได้ภายใน ๑ เดือน นับแต่วันที่ผู้ร้องได้ทราบคำสั่งศาล ฟ้องอุทธรณ์ของผู้ร้องยื่นเกินกำหนด ๑ เดือน ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของผู้ร้องชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
