คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ยืมรถยนต์ของโจทก์ไป ต่อมาโจทก์ให้จำเลยส่งรถคืน จำเลยปฏิเสธ โจทก์จึงฟ้องคดีต่อศาล จำเลยเถียงกรรมสิทธิ์ศาลพิพากษาให้จำเลยคืนรถยนต์ให้โจทก์ ถ้าคืนไม่ได้ให้ใช้เงิน 8,000 บาท ตามคดีแดงที่ 544/2510 คดีถึงที่สุดแล้ว ต่อมาโจทก์ได้ตรวจสภาพรถที่จำเลยส่งศาลเพื่อมอบให้โจทก์ปรากฏว่ารถเสียหายมาก โจทก์จึงมาฟ้องเรียกค่ารถยนต์ 8,000 บาท และเรียกค่าเสียหายจากการที่โจทก์ไม่ได้ใช้หรือรับประโยชน์จากรถยนต์พิพาทตั้งแต่วันที่โจทก์ขอให้จำเลยส่งรถคืนตลอดมาจำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้ทำให้รถยนต์ของโจทก์บุบสลาย โจทก์ชอบที่จะรับรถยนต์ไปตามสภาพที่จำเลยส่ง จำเลยไม่ได้ทำละเมิด โจทก์ไม่เสียหาย ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ และเป็นฟ้องซ้ำศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์ส่วนที่ขอให้ใช้ราคารถเป็นฟ้องซ้ำ ส่วนฟ้องเรียกค่าเสียหายเนื่องจากละเมิด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าขาดอายุความแล้ว แต่การทำละเมิดเป็นการทำต่อเนื่องกันตลอดมา ดังนั้นระยะเวลานับแต่วันฟ้องย้อนขึ้นไป 1 ปีจึงไม่ขาดอายุความ พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายสำหรับระยะเวลาที่ยังไม่ขาดอายุความจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้กับคดีก่อนมีข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาอย่างเดียวกัน กล่าวคือจำเลยผิดสัญญาไม่คืนรถยนต์พิพาทให้โจทก์ คดีก่อนโจทก์ฟ้องให้จำเลยคืนหรือใช้ราคารถยนต์พิพาทแต่อย่างเดียว คดีนี้โจทก์มาฟ้องให้จำเลยใช้ค่าเสียหายในการที่โจทก์ไม่ได้ใช้รถยนต์พิพาทเพิ่มขึ้น ค่าเสียหายดังกล่าวเป็นค่าเสียหายที่จำเลยผิดสัญญาไม่คืนรถยนต์พิพาทให้โจทก์ โจทก์อาจฟ้องเรียกจากจำเลยได้ในคดีก่อนแล้ว แต่โจทก์หาได้ฟ้องไม่
ประเด็นในคดีนี้จึงเนื่องมาจากมูลฐานที่จำเลยผิดสัญญา จึงเป็นฟ้องซ้ำ ตามวรรคแรกแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 148 ที่ห้ามมิให้คู่ความเดียวกันรื้อร้องฟ้องกันอีกในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน แม้จำเลยจะมิได้ฎีกาในปัญหาข้อนี้แต่อำนาจฟ้องเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลอาจยกขึ้นวินิจฉัยได้พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
