คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ทำสัญญาซื้อที่นามี ส.ค.1 จากจำเลย จำเลยรับเงินไปแล้วและมอบที่นาให้โจทก์ครอบครอง โจทก์ขอให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขาย กลับว่าไม่ขาย จะคืนเงิน และห้ามไม่ให้โจทก์ทำนา ขอให้สั่งว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองที่นาพิพาท ห้ามจำเลยเข้ามาเกี่ยวข้องและบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนซื้อขายให้โจทก์ ถ้าไม่ยอมไปให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยให้การว่า ไม่เคยตกลงขายที่นาขาดให้โจทก์ เพียงแต่ตกลงขายฝากและตกลงกันว่ามีเงินเมื่อไรมาไถ่เมื่อนั้น ในวันทำสัญญาจำเลยรีบไปศาลจึงพิมพ์ลายนิ้วมือในกระดาษ โจทก์บอกให้ผู้เขียนกรอกข้อความลงไปไม่ตรงกับที่ตกลงกัน เป็นสัญญาปลอม โจทก์ไม่เคยบอกให้จำเลยไปจดทะเบียนนิติกรรมโอนขาดศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์ครอบครองเป็นสิทธิเด็ดขาดตลอดมา พิพากษาห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง กับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติให้ถือคำพิพากษาศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยขายขาดนาพิพาทให้โจทก์ โจทก์มีสิทธิครอบครองนาพิพาท ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้อง แต่ที่ศาลล่างทั้งสองบังคับให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้แก่โจทก์ ถ้าไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยนั้น ไม่เห็นพ้องด้วย เพราะนาพิพาทเป็นที่ดินมือเปล่า มีแต่ ส.ค.1 มิใช่ที่ดินที่ได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้วตามประมวลกฎหมายที่ดินจึงโอนกันไม่ได้ ตามพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 มาตรา 9 เทียบนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1270/2509 แม้จำเลยมิได้ฎีกาปัญหานี้มาแต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลยกขึ้นวินิจฉัยได้พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เฉพาะที่ให้จำเลยไปจดทะเบียนโอนขายนาพิพาทให้โจทก์ หากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนาของจำเลย โดยให้ยกข้อนี้เสีย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
