คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าทำนาในระหว่างที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ เมื่อศาลฎีกาพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี โจทก์ได้เรียกร้องให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทน จำเลยก็ไม่ชำระ ขอให้ศาลบังคับ จำเลยสู้ว่า จำเลยไม่ได้บุกรุกและละเมิดสิทธิโจทก์ การทำนาของจำเลยเป็นการใช้สิทธิโดยสุจริตชอบด้วยกฎหมาย และเป็นไปตามผลแห่งคำพิพากษาของศาลค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องเกินความจริง และคดีโจทก์ขาดอายุความ ในวันชี้สองสถาน โจทก์จำเลยรับกันในเรื่องค่าเสียหาย และไม่สืบพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยเข้าทำนาในระหว่างความและในเวลาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยขนะคดี ผลแห่งคำพิพากษาย่อมผูกพันคู่ความจนกว่าศาลสูงจะพิพากษาเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นละเมิด พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานบุกรุกเข้าแย่งทำนา เป็นการฟ้องโดยอาศัยมูลละเมิด แต่ปรากฏว่าจำเลยเข้าทำนาในระหว่างความ คือ เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ การกระทำของจำเลยจึงไม่ผิดกฎหมาย เพราะอาศัยสิทธิตามคำพิพากษา แม้ภายหลังศาลฎีกาจะได้พิพากษากลับให้โจทก์ชนะ ก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยในตอนนั้นกลายเป็นผิดกฎหมายขึ้น จึงไม่เป็นการละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๒๐
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์
