คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้อัยยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยทั้ง ๑๐ คน ฐานทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกันบาดเจ็บตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔ และนายฉะใช้ นายยี่ และนายฮกเฮ้ง เข้าชื่อร่วมกัน ๓ คนเป็นโจทก์ฟ้องจำเลย ๗ คน คือฝ่ายนายเม่งกือหาว่าทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัสตาม ม. ๒๕๔, ๒๕๖, ๓๓๘ ศาลชั้นต้นฟังการพิจารณาแล้วเห็นว่าจำเลยทั้ง ๑๐ คน ต่างมีสาตราวุธสมัคร์ใจเข้าวิวาทต่อสู้กัน นายฮะใช้มีบาดเจ็บสาหัสแต่ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้ทำร้าย ทั้ง ๒ ฝ่าย ต้องมีโทษตาม ม. ๒๕๘ แต่อัยยการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม. ๒๕๔ ฟ้องนายฮะใช้กับพวกขอให้ลงโทษตาม ม. ๒๕๔ ๒๕๖ เป็นอันว่าไม่มีฟ้องของใครขอให้ลงโทษตาม ม. ๒๕๘ แต่ฉะเพาะตัวนายเม่งกือกับพวกอีก ๖ คน ยกเอามาตรา ๒๕๘ มาลงโทษได้
เพราะฟ้องของนายฮะใช้กับพวกได้บรรยายข้อเท็จจริงไว้ชัดเข้าลักษณสาหัส ส่วนนายฮะใช้นายยี่กับนายฮกเฮ้ง ลงโทษตาม ม. ๒๕๘ ไม่ได้ เพราะว่าตามฟ้องของอัยยการที่ขอให้ลงโทษตาม ม. ๒๕๔ นั้น เมื่อไม่ได้ความว่าใครทำรายใครจึงลงโทษตามมาตรา นั้นไม่ได้จึงพิพากษาลงโทษนายเม่งกือกับพวกอีก ๖ คนนั้นตาม ม. ๒๕๘ นายฮะใช้นายยี่กับนายฮกเฮ้งตาม ม. ๓๓๕ ข้อ ๑๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่านายฮะใช้นายยี่และนายฮกเฮ้งจะเป็นโจทก์ฟ้องนายเม่งกือกับพวกไม่ได้ เพราะไม่ไดด้เป็นผู้เสียหายเป็นแต่ผู้วิวาท เมื่อเช่นนั้นจะลงโทษจำเลยทั้ง ๗ คนนี้ไม่ได้ ส่วนข้ออุทธรณ์ของนายฮะใช้กับพวกในฐานะเป็นจำเลยในสำนวนอัยยการนั้น ฟังว่านายยี่ไม่ได้เป็นผู้ทำผิดด้วย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกฟ้องปล่อยนายเม่งกือกับพวก ๖ คนและนายยี่พ้นข้อหาไป อัยยการโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่านายเม่งกือกับพวก ๖ คนนั้นศาลชั้นต้นลงโทษโดยอาศัยฟ้องของนายฮะใช้กับพวก หาใช่ฟ้องของอัยยการไม่ อัยยการโจทก์ก็มิได้อุทธรณ์เป็นอันว่าคดีระหว่างอัยยการโจทก์ นายเม่งกือกับพวก ๖ คนเป็นอันเด็ดขาดแล้ว อัยยการจะฎีกาไม่ได้ สำหรับนายยี่จำเลยนั้น อัยยการฎีกาได้ เพราะศาลชั้นต้นลงโทษโดยอาสัยฟ้องของอัยยการ แต่คงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
