คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กู้เงินจำเลยและมอบที่นาให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ยโจทก์นำเงินไปชำระ จำเลยไม่ยอมรับ อ้างว่าโจทก์ขายนาให้แล้ว และจำเลยยังฟ้องให้โจทก์โอนขายที่นาให้จำเลย ต่อมาคดีถึงที่สุดโดยศาลฎีกาพิพากษาว่า ที่นาเป็นของโจทก์มอบให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ยจำเลยไม่ยอมออกจากนาของโจทก์ ขอให้ศาลบังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกจากนาพิพาทจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ไม่เคยมอบที่นาให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ย แต่ได้ขายนาพิพาทให้จำเลยและมอบนาพิพาทให้จำเลยครอบครองตลอดมาจนบัดนี้ โจทก์ไม่เคยนำเงินกู้มาชำระให้แก่จำเลย จำเลยได้บอกกล่าวให้โจทก์ทราบแล้วว่า จำเลยครอบครองนาพิพาทรายนี้อย่างเจ้าของ โจทก์ไม่ฟ้องคดีเพื่อเอาคืนการครอบครองภายใน 1 ปี จึงหมดสิทธิฟ้อง
ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากที่พิพาท ห้ามเกี่ยวข้องต่อไปอีกจำเลยอุทธรณ์อย่างคนอนาถาศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์จำเลยฎีกาอย่างคนอนาถาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์จำเลยเคยพิพาทฟ้องร้องกันมาก่อนและคดีถึงที่สุดโดยศาลฎีกาพิพากษาว่า โจทก์ได้กู้เงินจำเลยและมอบที่นาพิพาทนี้ให้จำเลยทำกินต่างดอกเบี้ย คำพิพากษานี้จึงผูกพันโจทก์จำเลยอยู่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 145 ข้อเท็จจริงแห่งคดีไม่ปรากฏว่าหลังจากศาลฎีกาพิพากษาแล้วจำเลยได้บอกกล่าวเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือไปยังโจทก์ว่า จำเลยจะยึดถือครอบครองในฐานะเจ้าของต่อไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1381 ฉะนั้น จำเลยจะอ้างระยะเวลาหนึ่งปีมาเป็นข้อตัดสิทธิฟ้องร้องของโจทก์หาได้ไม่ และจำเลยจะยกขึ้นโต้เถียงในชั้นนี้อีกว่าความจริงจำเลยครอบครองในฐานะเจ้าของ ย่อมเป็นการเถียงคำพิพากษาศาลฎีกาที่จำเลยต้องผูกพันอยู่ ฎีกาของจำเลยจึงฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
