คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยยืมเงินของโจทก์ไปแล้วไม่ชำระคืน ขอให้บังคับจำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยเคยติดต่อเรื่องซื้อขายที่ดินกับโจทก์โจทก์วางเงินมัดจำให้จำเลย จำเลยจึงทำสัญญากู้ให้โจทก์ไว้และจะเวนคืนสัญญาให้จำเลยในวันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน ฯลฯ ต่อมาจำเลยได้โอนกรรมสิทธิ์ที่ดินให้โจทก์แล้ว โจทก์ไม่ได้คืนสัญญากู้ให้จำเลยแต่โจทก์ได้ทำสัญญาให้ยึดถือไว้ตามสำเนาท้ายคำให้การ (สัญญาลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2505) หนี้สินระหว่างโจทก์จำเลยไม่มีต่อกันอีก ขอให้ยกฟ้องโจทก์ และฟ้องแย้งขอให้บังคับโจทก์คืนสัญญากู้แก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้ง ปฏิเสธว่าสัญญาลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์2505 เป็นเอกสารปลอมทั้งฉบับ ฯลฯศาลชั้นต้นกำหนดให้จำเลยมีหน้าที่นำสืบก่อน ต่อมาศาลสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดีและงดสืบพยานจำเลย แล้วนัดสืบพยานโจทก์ในวันนัดสืบพยานโจทก์
จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลว่าพนักงานอัยการได้เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญา หาว่าจำเลยปลอมและใช้เอกสารปลอมคือ หนังสือสัญญาลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2505 ท้ายคำให้การฟ้องแย้งของจำเลย ขอให้ศาลงดการพิจารณาคดีนี้ไว้รอฟังผลคำพิพากษาในคดีอาญาก่อน ศาลชั้นต้นสั่งว่าไม่จำเป็นต้องรอและพิพากษาให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตามฟ้อง กับให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาคดีใหม่โดยงดรอคดีนี้ไว้ฟังข้อเท็จจริงตามที่จะปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยในคดีส่วนแพ่งนี้เป็นอย่างเดียวกับปัญหาข้อเท็จจริงที่จะต้องวินิจฉัยในคดีส่วนอาญาว่าลายเซ็นโจทก์ในเอกสารลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2505 เป็นลายเซ็นปลอมหรือไม่
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46 บัญญัติว่า "ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา" ซึ่งมุ่งหมายให้รอฟังผลของคดีส่วนอาญาก่อน และพิพากษาคดีส่วนแพ่งไปตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญานั้น ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้งดการพิจารณาคดีนี้ไว้รอฟังข้อเท็จจริงที่จะปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จึงชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
