คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ พ.ศ. 2493 จำเลยบุกรุกเข้าล้อมรั้วและปลูกอาคารลงในที่ดินของโจทก์โดยพลการ และไม่มีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมายในที่ดินรกร้างว่างเปล่า อันเป็นที่ดินสาธารณประโยชน์ขอให้ขับไล่จำเลยจำเลยให้การว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณประโยชน์ของแผ่นดินจำเลยครอบครองมากว่า 13 ปีแล้ว ฯลฯ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยได้สิทธิครอบครองพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่ดินของโจทก์ โจทก์ได้แจ้งการครอบครองที่ดินแปลงนี้ไว้แล้ว โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์ และขอให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ด้วย เมื่อพิจารณาตามฟ้องของโจทก์แล้ว เห็นได้ว่าโจทก์กล่าวอ้างว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์เอง มิได้อาศัยอำนาจจากอธิบดีกรมที่ดินซึ่งเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ตามความในมาตรา 15 แห่งพระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พุทธศักราช 2479 และมิได้อ้างอำนาจตามมาตรา 8 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน ประเด็นจึงมีว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ตามฟ้องหรือไม่ ซึ่งศาลฟังว่าที่พิพาทเป็นที่ว่างเปล่า ไม่ใช่ที่ของโจทก์จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ
