คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องมาจากจำเลยทั้งสามอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่อนุญาตให้เลื่อนคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับอุทธรณ์คำสั่งของจำเลย สำเนาโจทก์แก้ โดยให้จำเลยนำส่งเจ้าพนักงานเดินหมายไปส่งสำเนาอุทธรณ์ให้โจทก์แต่ส่งไม่ได้ จำเลยยื่นคำแถลงขอขยายเวลาการส่งสำเนาอุทธรณ์อ้างว่าเพื่อทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับโจทก์ในวันที่ 24กุมภาพันธ์ 2532
ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ขยายเวลานำส่งสำเนาอุทธรณ์ถึงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2532 ต่อมาวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2532จำเลยยื่นคำแถลงขอขยายระยะเวลาการส่งสำเนาอุทธรณ์อีก อ้างว่าโจทก์จำเลยตกลงในหลักการที่จะทำให้จำเลยชำระหนี้โจทก์แล้ว แต่ทนายโจทก์ต้องไปขออนุญาตตัวความก่อน โดยทนายโจทก์นัดจำเลยตกลงกันในวันที่15 มีนาคม 2532 ขอเลื่อนการส่งสำเนาอุทธรณ์ไปเป็นวันที่ 16 มีนาคม2532
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ยื่นหลังจากขาดระยะเวลาแล้ว จึงให้ยกคำแถลง กรณีถือได้ว่าจำเลยทิ้งอุทธรณ์ ให้จำหน่ายอุทธรณ์ออกจากสารบบความจำเลยทั้งสามอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นและให้จำหน่ายอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามจำเลยทั้งสามฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้จำเลยยื่นคำแถลงลงวันที่ 28กุมภาพันธ์ 2532 ขอขยายระยะเวลาการนำส่งสำเนาอุทธรณ์โดยอ้างเหตุว่า โจทก์และจำเลยได้ตกลงในหลักการที่จะให้จำเลยชำระหนี้โจทก์แต่ทนายโจทก์ต้องไปขออนุญาตตัวความ โดยทนายโจทก์นัดจำเลยตกลงเจรจากันในวันที่ 15 มีนาคม 2532 แต่จำเลยกลับฎีกาขอขยายระยะเวลาโดยยกเหตุขึ้นอ้างว่า เนื่องจากวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2532 (ที่ถูกน่าจะเป็น 25 กุมภาพันธ์ 2532)
ตรงกับวันหยุดราชการ และในวันที่27 กุมภาพันธ์ 2532 ซึ่งเป็นวันเปิดทำการนั้น จำเลยเดินทางไปต่างจังหวัด รถเสียกลางทางเดินทางมาศาลไม่ทันตามกำหนด แต่รุ่งเช้าวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2532 จำเลยได้รีบยื่นคำแถลงดังกล่าวก่อนที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดี พฤติการณ์เช่นนี้ถือว่าจำเลยไม่มีเจตนาทิ้งอุทธรณ์นั้น เห็นว่า เหตุดังที่จำเลยยกขึ้นอ้างในฎีกาดังกล่าวเป็นเรื่องนอกเหนือจากอ้างไว้ในคำแถลงฉบับลงวันที่ 28 กุมภาพันธ์2532 จึงเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาจำเลยทั้งสาม คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาทั้งหมดแก่จำเลยทั้งสาม.
