คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจใช้ปืนเป็นอาวุธยิงทำร้ายนางจรูญ จอมซื่อตรง ๒ นัด โดยเจตนาฆ่า และพกพาอาวุธไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุอันควร โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๓๗๑
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายโดยบันดาลโทสะ และพกพาอาวุธปืนโดยไม่มีเหตุอันสมควร พิพากษาว่าจำเลยผิดตามฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยยิงผู้ตายโดยเป็นการป้องกันตัว ชอบด้วยกฎหมายพอสมควรแก่เหตุ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘ และพกพาอาวุธปืนโดยมีเหตุอันสมควร พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ผู้ตายทำร้ายจำเลยโดยเจตนาฆ่า ตามที่พูด ร่วมที่ใช้เป็นอาวุธทำร้ายจำเลยก็มีปลายแหลม อาจเป็นอันตรายต่อชีวิตของจำเลยได้ จำเลยไม่มีเจตนาจะยิงผู้ตายก่อน จำเลยล้มลงในซอกจอดรถไม่มีทางไป ผู้ตายรูปร่างแข็งแรงสูงใหญ่กว่าจำเลย และตีรุกไล่กระชั้นชิด จำเลยชักปืนออกขู่ แต่ผู้ตายไม่ยอมหยุดยั้ง จำเลยร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่มีผู้ใดช่วย จึงเป็นภยันตรายอันใกล้จะถึง จำเลยยิงผู้ตาย ๒ นัด แม้กระนั้นผู้ตายยังเงื้อร่มค้างอยู่และยังไม่ล้มในทันที จึงเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๖๘
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามมาตรา ๓๗๑
