คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า นางโสภาพจน์ประพันธ์ ภริยาผู้ร้องป่วยเป็นโรคอัมพาต มือเท้าตายไม่สามารถลุกนั่งด้วยตนเองได้ ผู้ร้องขอให้ศาลมีคำสั่งแสดงว่านางโสภาพจน์ประพันธ์เป็นคนเสมือนไร้ความสามารพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า นางโสภาพจน์ประพันธ์เป็นอัมพาตมือเท้าตายไม่สามารถนั่งได้ แต่ยังฟังไม่ได้ว่ามีสติเลอะเลือน ฟั่นเฟือน จนไม่สามารถจะรู้สึกผิดชอบได้ ยังหาเข้าบทบัญญัติแห่ง ประมวล กฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๓๔ ไม่ จึงมีคำสั่งให้ยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เพียงแต่การยพิการดังกล่าวนี้ยังไม่พอถือว่า ผู้ป่วยนั้นไม่สามารถจะจัดทำการงานของตนเองได้ และผู้ร้องไม่มีพะยานนำสืบว่า ผู้คัดค้านมีจิตต์ฟั่นเฟือนไม่สมประกอบไม่สามารถจะจัดทำการงานของตนเองได้ที่ ศาลล่างสั่งให้ยกคำร้อง ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตาม
