คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ที่ ๑ ได้รับโอนสิทธิการเช่าจากโจทก์ที่ ๒ ผู้เช่าเดิม เดิมโจทก์ที่ ๒ จ้างจำเลยจัดการค้าในห้องเช่าเมื่อโอนสิทธิการเช่าให้โจทก์ที่ ๑ แล้ว โจทก์ที่ ๒ ได้เช่าตรงต่อทรัพย์สิน ฯ โจทก์ที่ ๒ บอกเลิกจ้างจำเลยและแจ้งให้จำเลยออก จำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร พร้อมกับการยื่นฟ้อง โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอเรียกสำนักงานทรัพย์สิน ฯผู้ให้เช่าเข้ามาเป็นโจทก์ร่วม ในชั้นสั่งฟ้องศาลแขวงพระนครเหนือเห็นว่าโจทก์ทั้งสองไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้เพราะไม่ใช่เจ้าของที่พิพาท โจทก์ที่ ๑ เป็นเพียงแต่ผู้เช่ายังไม่ได้เข้าครอบครองที่เช่าเลย เมื่อเข้าครอบครองไม่ได้ก็ชอบที่จะว่ากล่าวเอากับผู้ให้เช่า ส่วนโจทก์ที่ ๒ เมื่อโอนสิทธิการเช่าไปแล้วก็ไม่มีสิทธิอะไรเหลือให้เกิดอำนาจฟ้องและการที่โจทก์ขอให้เรียกสำนักงานทรัพย์สิน ฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมนั้น เมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องได้เองแล้ว ก็ไม่มีสิทธิขอให้เรียกผู้ใดเข้ามาในคดีพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นรับประทับฟ้องโจทก์และเรียกสำนักงานทรัพย์สิน ฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมนั้น เมื่อโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องได้เองแล้ว ก็ไม่มีสิทธิขอให้เรียกผู้ใดเข้ามาในคดีพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นรับประทับฟ้องโจทก์และเรียกสำนักงานทรัพย์สิน ฯ เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามคำขอของโจทก์ แล้วดำเนินกระบวนพิจารณาไปตามรูปคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ดังที่บรรยายมาแสดงว่า โจทก์เป็นผู้เช่าสถานที่พิพาทจากทรัพย์สิน ฯ จำเลยเป็นผู้อาศัย และโจทก์ได้แจ้งให้จำเลยออกจากสถานที่เช่าแล้ว จำเลยไม่ยอมออก เช่นนี้โดยปกติโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยได้ ส่วนข้อต่อสู้จำเลยจะมีอย่างไรเป็นเรื่องที่จะต้องว่ากล่าวกันในชั้นพิจารณา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
