คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ชำระหนี้ตามหนังสือค้ำประกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งในวันเดียวกับวันที่โจทก์ยื่นอุทธรณ์ คือวันที่ 19 ธันวาคม 2512 ว่า"รับเป็นอุทธรณ์ สำเนาให้จำเลย ให้โจทก์นำส่งสำเนาฟ้องอุทธรณ์ให้จำเลยภายใน 15 วัน มิฉะนั้นถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องอุทธรณ์" วันที่ 7มกราคม 2513 หัวหน้ากองบังคับคดีแพ่งมีหนังสือรายงานศาลชั้นต้นว่า โจทก์หรือทนายโจทก์ยังไม่มานำหมายไปส่งให้จำเลย วันที่ 9มกราคม 2513 ศาลชั้นต้นจึงส่งสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาสั่งวันที่ 12 มกราคม 2513 โจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลอุทธรณ์ว่าทนายของโจทก์หลงลืมไม่มาฟังคำสั่งศาลว่าจะรับอุทธรณ์หรือไม่ และมีคำสั่งอย่างไร มาติดตามเรื่องปรากฏว่าล่วงพ้นเวลาที่ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ไปแล้ว
ขอให้ศาลอุทธรณ์สั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การที่โจทก์ผู้อุทธรณ์ไม่นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้แก่อีกฝ่ายหนึ่งในเวลาตามที่ศาลกำหนด จะเป็นโดยจงใจหรือหลงลืม ก็เป็นการทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174 มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีโจทก์ฎีกาว่า โจทก์มิได้เพิกเฉย โจทก์ยังติดใจที่จะดำเนินคดีของโจทก์ต่อไป จึงยังไม่เป็นทิ้งฟ้อง และจะนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 (2) มาใช้กับการพิจารณาในชั้นอุทธรณ์ไม่ได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ศาลฎีกาได้พิพากษาไว้เป็นบรรทัดฐานตามฎีกาที่ 178/2505 แล้วว่าการที่ผู้อุทธรณ์ไม่นำส่งหมายนัดและสำเนาฟ้องอุทธรณ์ให้อีกฝ่ายหนึ่ง จะเป็นโดยจงใจหรือหลงลืมก็เป็นการทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 เมื่อโจทก์ผู้อุทธรณ์ยังติดใจดำเนินคดีในชั้นอุทธรณ์
ก็ควรต้องเอาใจใส่ปฏิบัติการให้เป็นไปโดยถูกต้องตามกฎหมาย ข้อกล่าวอ้างของโจทก์ฟังไม่ขึ้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 เป็นบทบัญญัติที่อยู่ในภาค 2 อันว่าด้วยวิธีพิจารณาในศาลชั้นต้น ซึ่งมาตรา 246มีบัญญัติไว้ชัดแจ้งแล้วว่า บทบัญญัติว่าด้วยการพิจารณาในศาลชั้นต้นให้ใช้บังคับแก่การพิจารณาในชั้นอุทธรณ์ได้โดยอนุโลม และมาตรา 229ก็บัญญัติว่า "การอุทธรณ์นั้น ให้ทำเป็นหนังสือยื่นต่อศาลชั้นต้น ฯลฯ ให้ผู้อุทธรณ์ยื่นสำเนาอุทธรณ์ต่อศาล เพื่อส่งให้แก่จำเลยอุทธรณ์ ฯลฯ" ดังนี้ การส่งสำเนาอุทธรณ์จึงเป็นข้อที่ละเว้นเสียมิได้พิพากษายืน
