คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่านายเชี่ยวเส็งออกเช็คเพื่อชำระหนี้ให้โจทก์ ๗ ฉบับโจทก์นำไปขึ้นเงิน ๔ ฉบับ ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ต่อมาจำเลยทั้งสองมาตกลงกับโจทก์ยอมเข้าเป็นผู้ค้ำประกันรับรองการจ่ายเงินตามเช็คทั้ง ๗ ฉบับตามสำเนาเอกสารท้ายฟ้อง แต่แล้วจำเลยไม่ชำระให้ ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินให้
จำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการ รวมทั้งต่อสู้ว่าเอกสารท้ายฟ้องไม่ใช่หนังสือค้ำประกัน ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่านายเชี่ยวเส็งเป็นหนี้โจทก์จริง และลายเซ็นในเอกสารตามสำเนาท้ายฟ้องเป็นของจำเลยทั้งสองจริงเอกสารดังกล่าวมีใจความในตอนต้นว่านายเชี่ยวเส็งได้ออกเช็คให้และยินยอมรับผิดใช้เงินให้แก่โจทก์โดยขอผ่อนชำระ และโจทก์ยินยอมให้นายเชี่ยวเส็งผ่อนชำระแล้วมีช่องลงชื่อผู้ออกเช็ค ผู้ทรงเช็คและพยาน ต่อจากนั้นมีข้อความว่า"ข้าพเจ้านายฮ่งเต็ก แซ่ลิ้ม และนายเกียวตง แซ่จู (จำเลยทั้งสองในคดีนี้)ขอรับรองการชำระเงินของนายเชี่ยวเส็งตามข้อความข้างต้นทุกประการลงชื่อ ฮ่งเต็ก แซ่ลิ้ม ผู้รับรอง ลงชื่อ เกียวตง แซ่จู ผู้รับรอง"
ศาลฎีกาเห็นว่าหนังสือดังกล่าวมีข้อความที่เกี่ยวข้องถึงจำเลยทั้งสองแต่เพียงว่า จำเลยทั้งสองขอรับรองการชำระเงินของนายเชี่ยวเส็งว่า นายเชี่ยวเส็งจะชำระหนี้ให้โจทก์เท่านั้นเอง ไม่มีข้อความอื่นใดอีกที่จะให้มีความหมายไปได้ว่าเมื่อนายเชี่ยวเส็งไม่ชำระหนี้แล้ว จำเลยทั้งสองจะยอมชำระแทน หนังสือนี้จึงไม่ใช่สัญญาค้ำประกัน โจทก์จะใช้เป็นหลักฐานฟ้องจำเลยทั้งสองให้รับผิดฐานผู้ค้ำประกันไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
