คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 3 มีหน้าที่ควบคุมปิดเปิดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าของจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 2 เป็นคนขับรถยนต์ของจำเลยที่ 3 บางครั้งมีหน้าที่ควบคุมและปิดเปิดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแทนจำเลยที่ 1 ด้วย จำเลยที่ 3 สั่งให้จำเลยที่ 1, 2 เปิดเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ด้วยความประมาทของจำเลยที่ 1, 2 ไม่ดูความเรียบร้อยของสายไฟก่อนเปิดเครื่องกำเนิดไฟฟ้า เมื่อเดินเครื่องเพื่อจ่ายกระแสไฟฟ้าจึงทำให้เกิดไฟชอร์ท เนื่องมาจากสายไฟชำรุดและเสื่อมคุณภาพโดยยางหุ้มสายไฟขาด เหลือแต่ลวดทองแดงประกายไฟที่เกิดจากการชอร์ทได้ไหม้ปอของจำเลยที่ 3 แล้วลุกลามไปไหม้บ้านพักของโจทก์ ทรัพย์สินของโจทก์ถูกไฟไหม้คิดเป็นเงิน 20,340 บาท
จำเลยที่ 3 จะต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1, 2 ในฐานะนายจ้างจำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธจำเลยที่ 3 ให้การว่าไม่ได้สั่งให้จำเลยที่ 1 เดินเครื่องกำเนิดไฟฟ้าจึงเป็นการกระทำนอกทางการที่จ้างศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยที่ 2 ไม่ได้เกี่ยวข้องในการเดินไฟพิพากษายกฟ้อง จำเลยที่ 2 และให้จำเลยที่ 1, 3 ร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 7,715 บาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยที่ 1, 3 ร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 7,655 บาท นอกจากที่แก้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 3 มีหน้าที่เกี่ยวกับการปิดเปิดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าตลอดจนการใช้เครื่องอุปกรณ์ต่าง
ๆ เกี่ยวกับเครื่องกำเนิดไฟ และได้ความว่าการที่จำเลยที่ 1 เดินเครื่องกำเนิดไฟอันทำให้เกิดไฟไหม้นั้น ได้ทำไปเพื่อทดลองเครื่อง เพื่อจะได้รู้ว่าใช้การได้สะดวกดีหรือไม่ หรือจะมีการขัดข้องควรแก้ไขเครื่องประการใด นั้น ย่อมอยู่ในเรื่องการปฏิบัติตามหน้าที่ในทางการที่จ้างนั่นเองที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยต้องกันว่า จำเลยที่ 1 ได้ทำการไปตามหน้าที่ทางการที่จ้างซึ่งจำเลยที่ 3 ผู้เป็นนายจ้างจะต้องรับผิดชอบในความเสียหายซึ่งจำเลยที่ 1 เป็นผู้ก่อแก่โจทก์นั้นชอบแล้วส่วนในเรื่องค่าเสียหาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เสียหายเพียง 3,555 บาทพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 และที่ 3 ใช้เงินแก่โจทก์ 3,555 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
