คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ 14 ธ.ค. 96 จำเลยที่ 1 ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป 5,000 บาท ดอกเบี้ยร้อยละ 1.25 บาทต่อเดือนและจะนำส่งดอกเบี้ยทุก ๆ เดือน กำหนดชำระต้นเงินภายใน 28 ก.พ. 97 จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ 1 ไม่ชำระดอกเบี้ยเลยและครบกำหนดก็ไม่ชำระต้นเงิน จึงฟ้องให้ศาลบังคับจำเลยที่ 1 ให้การว่าได้ทำสัญญากู้จริงแต่ไม่ได้รับเงินความจริงโจทก์จำเลยตกลงทำสัญญาจะซื้อขายรถยนต์กันราคา 49,000 บาท ชำระเงินงวดแรก 30,000 บาท ที่เหลือชำระเป็นรายเดือน ๆ ละ 3,000 บาท แต่รถยนต์ชำรุด โจทก์จึงออกเงินให้จำเลยยืมอีก 5,000 บาท เป็นค่าซ่อม จำเลยจะต้องใช้เงินคืนให้โจทก์เมื่อได้ทำการโอนทะเบียนรถยนต์กันแล้วภายใน 60 วัน ต่อมาจำเลยได้ซ่อมรถและไปติดต่อขอโอนใส่ชื่อแต่โอนไม่ได้
โจทก์ทราบ แต่ไม่จัดการให้จำเลยมีชื่อในทะเบียนตามสัญญาซื้อขาย โจทก์จึงยังไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินรายนี้จำเลยที่ 2 ให้การว่า โจทก์ผ่อนเวลาชำระหนี้โดยมิรู้เห็นยินยอมจึงไม่ต้องรับผิดจำเลยที่ 1 รับว่าได้ทำหนังสือสัญญากู้และยังไม่ได้ชำระดอกเบี้ย คงต่อสู้ว่าได้ตกลงกันว่า จำเลยจะใช้เงินนี้ให้โจทก์ภายใน 60 วันนับแต่วันที่โจทก์โอนขายรถยนต์ทางทะเบียนตามเอกสารหมายล.1 โจทก์รับว่าได้ทำเอกสารหมาย ล.1 กับจำเลยจริง และรถยนต์ยังไม่ได้โอนทะเบียนกัน ส่วนจำเลยที่ 2 รับว่า ที่ว่าโจทก์ยอมผ่อนเวลานั้นคือ หนี้ถึงกำหนดตามสัญญาแล้ว โจทก์ไม่ฟ้องจำเลยที่ 1ศาลชั้นต้นงดสืบพยานแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระต้นเงินและดอกเบี้ยนับแต่ 1 ธ.ค. 96 ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 2 ชำระแทนจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับต้นเงินกู้ คำพิพากษามีผลถึงจำเลยที่ 2 ด้วยโจทก์ จำเลยที่ 1 ฎีกา แต่จำเลยที่ 1 ไม่นำส่งสำเนาฎีกาให้โจทก์ในกำหนดศาลฎีกาพิพากษายืนโดยวินิจฉัยว่า จำนวนเงินที่กู้ไปเป็นเงินที่ต้องนำไปซ่อมรถตามที่จำเลยที่ 1 กับโจทก์ตกลงทำสัญญาซื้อขายกันตามเอกสารหมาย ล.1 เมื่อกำหนดเวลาใช้ต้นเงินคืนตามเอกสาร 2 ฉบับขัดกัน ต้องตีความให้เป็นคุณแก่ฝ่ายลูกหนี้คือจำเลยที่ 1 ๆ จึงมีหน้าที่ต้องชำระต้นเงินให้โจทก์ภายใน 60 วัน นับแต่วันโอนรถยนต์ทางทะเบียน เมื่อยังไม่มีการโอน โจทก์ก็ยังไม่มีสิทธิฟ้องเรียกต้นเงินคงเรียกได้เฉพาะดอกเบี้ยซึ่งจำเลยผิดนัด
