คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าที่ดินของโจทก์ จำเลยเช่ามีกำหนดเวลาพ้นกำหนดแล้ว จำเลยไม่ออก จึงขอให้ขับไล่
จำเลยให้การว่า (๑) จำเลยทำสัญญาเช่าด้วยความสำคัญผิดและด้วยกลฉ้อฉล กล่าวคือโจทก์อ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดิน แต่ความจริงที่ดินเป็นที่รกร้างว่างเปล่าหรือที่ชายตลิ่งอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน (๒) ไม่มีการบอกกล่าวเลิกสัญญา (๓) โจทก์ใช้สิทธิไม่สุจริต
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อสำคัญผิดและกลฉ้อฉลนั้นตามคำให้การไม่ชัดเจนพอที่จะทำให้เข้าใจว่าเป็นเรื่องฉ้อฉล และเรื่องบอกเลิกการเช่าซึ่งสัญญาทำกันไว้ ๕ ปี แม้สัญญาจะมีผลเพียง ๓ ปี แต่โจทก์ก็ฟ้องเมื่อครบ ๕ ปี ตามสัญญาแล้ว ไม่จำต้องบอกกล่าวก่อน จะถือว่าหลังจาก ๓ ปีแล้วเป็นการเช่าโดยไม่มีกำหนดเวลาต้องบอกกล่าวเลิกสัญญาก่อนนั้นไม่ถูกส่วนข้อใช้สิทธิไม่สุจริตนั้นไม่ได้ว่ากล่าวกันมาเลยเป็นเรื่องนอกประเด็น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
