คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าผู้ตายกับจำเลยเมาสุราและต่างอวดอ้างว่าอยู่คงฟันไม่เข้า ได้ทดลองฟันกันที่บ้านนายเทียบโดยผู้ตายฟันจำเลยก่อน แล้วพากันไปบ้านนายหมู ผู้ตายท้าให้จำเลยลองฟันผู้ตายบ้าง จำเลยไม่ฟัน พากันเดินต่อไประหว่างเดินทางไปด้วยกันผู้ตายกะชากขวานจากเอวจำเลยแล้วฟันจำเลย ๆ แย่งขวานคืนได้ใช้หัวขวานตีผู้ตายถูกศีรษะในทันทีนั้น และถึงแก่ความตายเพราะบาดแผลนั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๑ ลดฐานปราณีตามมาตรา ๕๙ กึ่งหนึ่ง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการที่ผู้ตายแย่งขวานของจำเลยมาฟันจำเลยโดยไม่ปรากฎว่าจำเลยได้ยินยอม ถึงแม้จะฟันไม่ถูกก็ได้ชื่อว่าเป็นการกดขี่ข่มเหงอย่างร้ายแรงถึงกับให้จำเลยเกิดโทษะ ควรได้รับความลดหย่อนอาญาตามมาตรา ๕๕ พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ลดโทษฐานยั่วโทษะให้จำเลยอีกกึ่งหนึ่ง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์ ลดฐานยั่วโทษะให้จำเลยชอบแล้ว คดีไม่ได้ความว่าการที่จำเลยตีผู้ตายด้วยสันขวานจำเลยมิได้โกรธหากแต่จะทดลองคงกะฟันผู้ตายดังที่โจทก์ฎีกา ซึ่งหาตรงกับข้อเท็จจริงในท้องสำนวนไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
