คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจมีเฮโรอีนไฮโดรคลอไรด์ซึ่งเป็นเกลือของเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อขาย จำหน่าย โดยจำเลยมิได้ซื้อหรือได้มาจากผู้จำหน่ายที่มีใบอนุญาตให้จำหน่ายและโดยจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้ซื้อยาเสพติดนั้นได้ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๔ ทวิ, ๒๐ ทวิ, ๒๐ ตรีพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๔, ๖, ๗ ขอให้ริบเฮโรอีน หลอดพลาสติก และฝาพลาสติกของกลางกันนับโทษต่อจากคดีอาญาดำที่ ๑๐๒๖/๒๕๑๕
จำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเป็นจำเลยคนเดียวกับจำเลยคดีอาญาดำที่ ๑๐๒๖/๒๕๑๕
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๓, ๒๐ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๗๙ มาตรา ๙ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ(ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๐๒ มาตรา ๓ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๕, ๖, ๗ ตามที่บัญญัติเพิ่มเติมเป็นมาตรา ๒๐ ทวิ, ๒๐ ตรี แต่ให้ลงโทษฐานมียาเสพติดให้โทษเพื่อขายหรือจำหน่ายซึ่งเป็นบทหนักบทเดียว จำคุกจำเลย ๑๘ ปี มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ ลดให้ ๓ ปี คงจำคุก ๑๕ ปี ของกลางริบ ยกคำขอให้นับโทษต่อ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๔ ทวิ, ๒๐ ทวิ, ๒๐ ตรี พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๔, ๖, ๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงตามคำรับสารภาพของจำเลยชั้นสอบสวนประกอบกับของกลาง แสดงให้เห็นว่ามีไว้เพื่อการขายหรือจำหน่าย จึงเชื่อได้ว่าจำเลยมีเฮโรอีนของกลางไว้ในครอบครองเพื่อขายหรือจำหน่ายจริงตามฟ้อง แต่ความผิดของจำเลยเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๒๐ ทวิ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๖ ที่ศาลอุทธรณ์ปรับบทตามมาตรา ๒๐ ตรี แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวมาด้วยนั้น เป็นการเกินไป
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๔ ทวิ, ๒๐ ทวิ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๔ มาตรา ๔, ๖ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
