คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 157, 162, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 162(1) เป็นความผิดหลายกรรมเรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ฐานเป็นเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ 2 กระทง จำคุกกระทงละ5 ปี ฐานเป็นเจ้าพนักงานทำเอกสารเท็จ 2 กระทง จำคุกกระทงละ2 ปี รวมจำคุก 14 ปี คำเบิกความของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาและจำเลยได้บรรเทาผลร้ายโดยนำเงินชดใช้แก่ทางราชการครบถ้วน นับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 9 ปี 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 162(1), 91, 90ให้ลงโทษตามมาตรา 147 อันเป็นบทที่มีโทษหนักรวม 2 กระทงจำคุกกระทงละ 5 ปี
รวมเป็นจำคุก 10 ปี เมื่อลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 6 ปี 8 เดือนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานเป็นเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 รวม 2 กระทง จำคุกกระทงละ5 ปี และฐานเป็นเจ้าพนักงานทำเอกสารเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 162(1) รวม 2 กระทงจำคุกกระทงละ 2 ปี รวมจำคุก 14 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 9 ปี 4 เดือนศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 162(1) ให้ลงโทษตามมาตรา 147อันเป็นบทที่มีโทษหนักรวม 2 กระทง จำคุกกระทงละ 5 ปี รวมจำคุก10 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามแล้วคงจำคุก 6 ปี 8 เดือน จึงเป็นกรณีที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นแต่เพียงว่าการกระทำของจำเลยที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าเป็นความผิดฐานเป็นเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์และฐานเป็นเจ้าพนักงานทำเอกสารเท็จเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท
อันเป็นการแก้ไขเล็กน้อย และยังคงลงโทษจำเลยในความผิดฐานเป็นเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 อันเป็นบทหนักโดยจำคุกจำเลยรวม 2 กระทงเช่นเดิมกระทงละไม่เกิน5 ปี คดีจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีพยานหลักฐานอื่นใดว่าจำเลยได้รับเงินไปคำเบิกความของพยานโจทก์ขัดกัน ข้อเท็จจริงยังเป็นที่สงสัยไม่อาจรับฟังว่าจำเลยได้รับเงินและยักยอกเงินไป จำเลยมิได้กระทำผิดตามที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยนั้น เป็นฎีกาโต้แย้งดุลพินิจของศาลอุทธรณ์ภาค 1 ในการฟังข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานในสำนวน จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามบทกฎหมายที่ได้กล่าวข้างต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาจำเลย
