คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกันกับนายขจรผู้ตาย ๆ ไม่มีบุตรรภรรยา จึงขอให้ศาลตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของนายขจรผู้ตาย ผู้คัดค้าน คัดค้านว่าผู้ตายมีทายาทอยู่ คือ ด.ญ.แดงอ่อน เป็นบุตรผู้ตายเกิดกับผู้คัดค้านมรดกของนายขจรต้องตกแก่ ด.ญ. แดงอ่อนผู้เดียว
ระหว่างพิจารณา ผู้ร้องและผู้คัดค้านท้ายกันแต่เพียงข้อเดียวว่า ด.ญ.แดงอ่อนเป็นบุตรที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้ตายหรือไม่ ถ้าผู้คัดค้านสืบได้ ผู้ร้องก็ขอถอนคำร้อง ถ้าผู้คัดค้านสืบไม่ได้ ผู้คัดค้านก็ยอมให้ผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกต่อไป ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ด.ญ.แดงอ่อนเป็นผู้สืบสันดานเหมือนกับบุตรรที่ชอบด้วยกฎหมาย มีส่วนได้รับมรดกของนายขจรได้ จึงให้ยกคำร้องของผู้ร้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้พิพาทกันด้วยเรื่องจัดการมรดกอันเป็นข้อพิพาทในบรรพ ๖ และบุตรที่รับรองตามมาตรา ๑๖๒๗ กฎหมายถือว่าเหมือนกับบุตรที่ชอบด้วยกฎหมายตามความในบรรพเช่นเดียวกัน
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
