คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ บุกรุกที่ดินของโจทก์ ๔ ไร่ตามแผนที่สังเขปท้ายฟ้อง ซึ่งมีรูปที่พิพาท ๔ ไร่ ตามเส้นสีแดงอันอยู่ในที่ดินแปลงใหม่ตามเส้นสีน้ำเงิน ซึ่งมีเนื้อที่ประมาณ ๓๐ ไร่ ขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ โดยเสียค่าขึ้นศาลสำหรับที่ดิน ๔ ไร่นี้ จำเลยที่ ๑ ให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองที่นาพิพาท
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกาข้อหนึ่งว่า ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ที่ดินทั้ง ๓๐ ไร่เป็นของโจทก์นั้นไม่ชอบเพราะโจทย์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเพียง ๔ ไร่เท่านั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเมื่อโจทย์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่ดินเพียง ๔ ไร่ ทั้งเสียค่าขึ้นศาลในทุนทรัพย์ ๔ ไร่เท่านั้น และเมื่อจำเลยต่อสู้ว่าที่ดินทั้ง ๓๐ ไร่เป็นของจำเลย โจทก์ก็มิได้เพิ่มเติมฟ้องแม้ทางพิจารณาจะฟังได้ว่า ที่ทั้ง ๓๐ ไร่เป็นของโจทก์ ศาลก็พิพากษาให้โจทก์ชนะคดีได้เพียง ๔ ไร่ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษานั้นเป็นการพิพากษาเกินคำขอ
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้.
