คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นน้องชายของนายเกล้าทองเรือง นายเกล้าติดสุราเมามายเป็นประจำทุกวันจนครองสติไม่อยู่และไม่สามารถจัดทำการงานของตนเองได้เลย นายเกล้าไม่มีภริยาและบุตร ได้อยู่ร่วมบ้านเรือนเดียวกับผู้ร้องและอยู่ในความปกครองดูแลอุปการะเลี้ยงดูของผู้ร้อง หากปล่อยไว้จะทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สินของนายเกล้าเป็นอย่างมาก ขอให้ศาลมีคำสั่งว่านายเกล้าเป็นคนเสมือนไร้ความสามารถและให้อยู่ในความพิทักษ์ของผู้ร้องนายเกล้า ทองเรือง ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ผู้คัดค้านมิได้เสพสุราเป็นประจำจนครองสติไม่ได้ ผู้คัดค้านสามารถจัดการงานด้วยตนเอง ยังมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์
ผู้ร้องยื่นคำร้องก็เพื่อหวังที่จะได้ประโยชน์จากการจัดการทรัพย์สินของผู้คัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...แม้ผู้คัดค้านชอบดื่มและเมาสุราก็ตามแต่ก็คงเพียงบางเวลาเท่านั้นและไม่ถึงขนาดครองสติไม่ได้ ในเวลาที่ไม่เมาสุราก็ยังสามารถประกอบกิจการงานได้ด้วยตนเองเช่นคนปกติทั่วไป ผู้คัคค้านยืนยันว่าสามารถปกครองทรัพย์สินของตนเอง ทั้งยังได้ความด้วยว่าพนักงานอัยการจังหวัดสุราษฎร์ธานีได้ฟ้องผู้ร้องในข้อหายักยอกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของผู้คัดค้านตามคดีอาญาหมายเลขดำที่ 42/2533 ของศาลชั้นต้นอีกด้วย ข้อเท็จจริงจึงยังฟังไม่ได้ว่าผู้คัดค้านไม่สามารถจัดทำการงานของตนเองได้ตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 34 เดิม (ปัจจุบันมาตรา 32)ส่วนที่ผู้ร้องฎีกาว่า
ผู้ร้องไม่ได้หวังที่จะเอาผลประโยชน์จากทรัพย์สินของผู้คัดค้านแต่อย่างใด เพราะผู้ร้องมีทรัพย์สินอย่างเหลือเฟือ แต่ที่มาร้องเป็นคดีนี้ก็ด้วยความตกลงยินยอมพร้อมใจของพี่น้องและเพื่อจะรักษาผลประโยชน์ให้แก่ผู้คัดค้านนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ผู้คัดค้านเป็นผู้บรรลุนิติภาวะแล้ว ย่อมมีสิทธิอันชอบธรรมที่จะจัดการทรัพย์สินของตนเองได้ตามลำพัง ไม่มีเหตุตามกฎหมายที่จะมีคำสั่งให้ผู้คัดค้านเป็นคนเสมือนไร้ความสามารถ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายกคำร้องมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
