คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าคณะกรรมการควบคุมค่าเช่า ได้ประชุมปรึกษากันในวันที่11 มีนาคม 2489 และลงมติให้ความยินยอมให้โจทก์ซึ่งเป็นผู้ให้เช่าเคหะเลิกให้ผู้เช่าใช้หรือรับประโยชน์ในเคหะที่เช่าได้ตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม 2489 ซึ่งเป็นวันก่อนใช้พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ 2489 แต่เพิ่งแจ้งให้จำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าทราบเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2489 ซึ่งเป็นการภายหลังที่พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ 2489 ใช้บังคับแล้ว
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยโดยอ้างความยินยอมของคณะกรรมการดังกล่าวแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คณะกรรมการได้ให้ความยินยอมแล้วในเวลาที่คณะกรรมการมีอำนาจบริบูรณ์อยู่ตามกฎหมาย สิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องขับไล่จำเลยย่อมต้องเกิดขึ้นนับแต่เวลาที่คณะกรรมการให้ความยินยอมนั้น การได้ทราบมติในภายหลัง หาเป็นข้อสำคัญไม่ และสิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องขับไล่ก็หาได้ถูกกระทบกระเทือนโดยพระราชบัญญัติใหม่อย่างไรไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
