คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีกคนหนึ่งร่วมกันใช้อาวุธปืนยิงนายนันท์กับนายสมชัยโดยเจตนาฆ่า แต่กระสุนปืนไม่ถูกบุคคลทั้งสอง และจำเลยมีอาวุธปืนสั้นใช้ยิงได้ 1 กระบอก ไม่มีเลขหมายทะเบียนของเจ้าพนักงานไว้ในความครอบครอง โดยจำเลยไม่มีใบอนุญาตของนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย และจำเลยพาอาวุธติดตัวไปในทางสาธารณะโดยจำเลยไม่ได้รับอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวและโดยไม่มีเหตุสมควร และมิใช่กรณีมีเหตุจำเป็นและเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 83 พระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ ประกาศของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน (ที่ถูกเป็นคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน) ฉบับที่ 44 ศาลชั้นต้นพิเคราะห์ฟ้อง
เห็นว่า ต้องให้อธิบดีกรมอัยการอนุญาตให้ฟ้องมีคำสั่งไม่รับฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีเด็กและเยาวชนวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2494 มาตรา 24 ทวิ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2506 มาตรา 8 กำหนดให้พนักงานอัยการยื่นฟ้องเด็กหรือเยาวชนต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนให้ทันภายในกำหนดสามสิบวันนับแต่วันที่เด็กหรือเยาวชนถูกจับกุม และในกรณีเกิดความจำเป็นให้พนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอผัดฟ้องต่อไปได้อีกคราวละไม่เกินสิบห้าวัน เฉพาะคดีซึ่งมีอัตราโทษอย่างต่ำให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไป หรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น
ศาลจะสั่งอนุญาตให้ผัดฟ้องกี่คราวก็ได้และตามมาตรา 24 จัตวา แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2506 มาตรา 8 ห้ามมิให้พนักงานอัยการฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 24 ทวิ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ คดีนี้เป็นคดีมีโทษสถานที่หนักซึ่งจะขอผัดฟ้องกี่คราวก็ได้แต่ตามสำนวนปรากฏว่าเมื่อพนักงานสอบสวนขอผัดฟ้องไว้เป็นครั้งที่ 5 นับแต่วันที่ 21 ตุลาคม 2520 ถึงวันที่ 4 พฤศจิกายน 2520 พนักงานสอบสวนได้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยจำเลยซึ่งเป็นผู้ต้องหาไปเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 2520 หลังจากนั้นพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการก็มิได้มาขอผัดฟ้องต่อไปอีก จนกระทั่งถึงวันที่ 27 มกราคม 2521 พนักงานอัยการโจทก์จึงได้นำคดีมาฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีโจทก์ขาดการผัดฟ้อง ถือได้ว่าโจทก์ฟ้องคดีเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 24 ทวิ กรณีของโจทก์จะต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการตามมาตรา 24 จัตวา จึงจะมีอำนาจฟ้องคดีได้ โจทก์จะอ้างประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 141 มาใช้บังคับในกรณีนี้ไม่ได้ เพราะพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีเด็กและเยาวชนมีบทบัญญัติบังคับไว้โดยเฉพาะแล้ว เมื่อโจทก์ไม่ได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอัยการ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องพิพากษายืน
