คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๓ สำนวนนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษารวมกันมา โจทก์ทั้ง ๓ สำนวนฟ้องใจความต้องกันว่าจำเลยที่ ๑ เป็นนายจ้างจำเลยที่ ๒ ๆ มีหน้าที่เป็นผู้จัดการรถยนต์โดยสารและบรรทุกของจำเลยที่ ๑ ตลอดจนมีหน้าที่ดูแลจัดการในโรงรถยนต์ของจำเลยที่ ๑ แล้วจำเลยที่ ๒ ได้ปฏิบัติงานในหน้าที่ โดยประมาทปราศจากความระมัดระวังเป็นเหตุให้เกิดเพลิงไหม้โรงรถยนต์แล้วไหม้ลุกลามไปไหม้บ้านเรือนทรัพย์สินของโจทก์ทั้ง ๓ เสียหาย จึงขอให้จำเลยทั้ง ๒ ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การต่อสู้ว่า จำเลยที่ ๑ ไม่ได้เป็นนายจ้างจำเลยที่ ๒
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ส่วนจำเลยที่ ๑ ให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยที่ ๑ รับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒ ด้วย จำเลยที่ ๑ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จำเลยจะอ้างว่าไม่ได้จ้างจำเลยที่ ๒ มาเป็นลูกจ้าง เป็นแต่จ้างนายเลื่อนเป็นผู้ขับรถยนต์โดยจ้างเหมาให้เป็นผู้ขับรถยนต์ก็ดี แต่ตามสัญญาก็ปรากฎว่า นายเลื่อนจะต้องปฏิบัติงานในความควบคุมหรือตามคำสั่งของจำเลยที่ ๑ นายเลื่อนเป็นแต่รับค่าจ้างเป็นก้อนเท่านั้น จึงเป็นสัญญาจ้างแรงงาน ฉะนั้นการที่นายเลื่อนไปจ้างจำเลยที่ ๒ มาเป็นคนประจำรถด้วยความยินยอมของจำเลยที่ ๑ ผู้ว่าจ้างเท่านั้น ก็ต้องถือว่าเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ ดุจเดียวกับนายเลื่อนนั่นเอง ส่วนข้อที่จำเลยที่ ๒ ทำให้เกิดเพลิงไหม้ขึ้นโดยประมาทนั้น ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า เป็นเรื่องกระทำในหน้าที่ที่จ้าง จำเลยที่ ๑ จึงต้องรับผิด
