คำฟ้องและคำให้การ
คดีสองสำนวนนี้ พระครู ป.เจ้าอาวาสวัดเฉลิมพระเกียรติได้มอบหมายให้ ท.เป็นโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองมีใจความว่า คณะกรมการอำเภอเมืองนนทบุรี ซึ่งขณะนั้นเป็นผู้จัดการผลประโยชน์ของวัดได้ทำสัญญาให้จำเลยทั้ง ๒ เช่าที่นาที่สวนของวัดเฉลิมพระเกียรติ์ไปตามสัญญาท้ายฟ้อง ต่อมากระทรวงศึกษาได้โอนการจัดการผลประโยชน์จากคณะกรมการอำเภอเมืองนนทบุรี มาให้พระครู ป.เจ้าอาวาสจัดการเอง ครั้นสัญญาเช่าสิ้นอายุ พระครู ป.ได้บอกเลิกสัญญาการเช่าให้จำเลยออกไป จำเลยเพิกเฉยเสีย ขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่า เมื่อกระทรวงศึกาาสั่งโอนไปให้เจ้าอาวาสจัดการเองนั้นไม่ได้แจ้งให้จำเลยทราบ และในคำสั่งมิให้มอบอำนาจให้เจ้าอาวาสมีอำนาจฟ้องคดี พระครู ป.ไม่มีสิทธิมอบอำนาจให้ฟ้อง
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงสมตามฟ้อง และเห็นพ้องกันว่า พระครู ป. มีสิทธิมอบอำนาจ ให้ท.ฟ้องคดีนี้ได้ ในฐานะที่พระครู ป. เป็นเจ้าอาวาส พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร จำเลยทั้ง ๒ ฎีกา ศาลฎีาเห็นว่า สัญญาเช่าปรากฏชัดว่า จำเลยเช่าที่นาที่สวนของวัดเฉลิมพระเกียรติ์โดยคณะกรมการอำเภอฯ เป็ฯผุ้ทำสัญญาเช่ากับจำเลยแทนวัด พระครู ป.มีสิทธิมอบอำนาจให้ฟ้องในคดีนี้ได้ เพราะเจ้าอาวาส มีอำนาจตามกฎหมายดูแลจัดการผลประโยชน์ตลอดจนดำเนินคดีแทนวัด ซึ่งเป็นนิติบุคคล ไม่จำเป็นต้องมีการมอบหมายให้มีอำนาจฟ้องคดีได้เฉพาะอีกชั้นหนึ่ง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
