คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้ง 2 เป็นเจ้าของที่ดินแปลงหนึ่ง เดิมโจทก์ที่ 1 ถือกรรมสิทธิ์ร่วมกับนางจีบ ต่อมานางจีบขายส่วนของตนให้โจทก์ที่ 2 จำเลยเช่าที่ดินแปลงนี้บางส่วนจากโจทก์ที่ 1 ปลูกสร้างโรงสี มีสัญญาเช่าเมื่อสัญญาเช่าครบกำหนด จำเลยไม่ยอมทำสัญญาเช่าอีกกลับอ้างว่าจำเลยเป็นเจ้าของ ขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและห้ามเกี่ยวข้องจำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทนางจีบแบ่งขายให้และมอบที่ดินให้จำเลยครอบครองเป็นเขตแน่นอน จำเลยไม่ได้เช่า เมื่อตามโจทก์ขอให้นางจีบโอนกรรมสิทธิ์ส่วนของนางจีบให้ โจทก์ได้รับรองว่าจะจัดการแบ่งแยกให้จำเลย จึงฟ้องแย้งว่าจำเลยมีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทและให้โจทก์จัดการรังวัดแบ่งให้จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่านางจีบไม่เคยแบ่งขายที่ดินให้จำเลยสัญญาซื้อขายระหว่างนางจีบกับจำเลยเป็นโมฆะ
เพราะไม่ได้จดทะเบียนโจทก์ไม่เคยรับรองข้อความตามฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์แบ่งแยกที่ดินให้จำเลย หากโจทก์ไม่จัดการให้ถือเอาคำพิพากษาแทนเจตนาของโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและห้ามเกี่ยวข้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ซื้อที่พิพาทจากนางจีบการซื้อขายได้ทำสัญญาเป็นหนังสือระบุว่านางจีบจะต้องทำการรังวัดแบ่งแยกโฉนดให้กับจำเลยและโอนใส่ชื่อจำเลย ณ สำนักงานที่ดินสัญญาดังกล่าวไม่เป็นโมฆะเพราะเป็นเพียงสัญญาจะซื้อขาย เวลาจำเลยซื้อโจทก์ก็ทราบและเวลานางจีบโอนโฉนดใส่ชื่อโจทก์ โจทก์ก็ทราบว่าจำเลยซื้อที่พิพาทอยู่ก่อนแล้ว โดยโจทก์รับรองกับนางจีบว่าจะจัดการรังวัดแบ่งแยกที่ดินให้จำเลย จึงเป็นการแสดงเจตนาลงชื่อถือกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทแทนจำเลยเพื่อแบ่งแยกให้จำเลยต่อไปตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 630/2497พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
