คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๒ สำนวนนี้ ศาลชั้นต้นได้พิจารณาพิพากษารวมเป็นคดีเดียวกัน โจทก์จำเลยต่างพิพาทเถียงกรรมสิทธิกันในที่ดินพิพาทนายอรุณโจทก์อ้างว่า ซื้อที่พิพาททั้งหมดจากนางอิน ฝ่ายนายโถและนางผิวอ้างว่าได้ที่พิพาทมาโดยทางมรดก นายโถได้ที่ด้านใต้ นางผิวได้ด้านเหนือ ศาลชั้นต้นฟังว่า นายอรุณซื้อที่พิพาททั้งหมดมาโดยเสียค่าตอบแทนโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิแล้ว จึงพิพากษาให้นายอรุณชนะคดีทั้ง ๒ สำนวน นางผิดและนายโถอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้นางผิวนายโถชนะคดี นายอรุณฎีกาทั้งสองสำนวน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า นางผิวนางเหม (ภรรยานายโถ) ได้เข้ายึดถือครอบครองที่พิพาทเพื่อตนด้วยเจตนาเป็นเจ้าของเกิน ๑๐ ปี ย่อมได้สิทธิครอบครองตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๓๖๗,๑๓๗๐ อีกประการหนึ่งที่พิพาทเป็นที่มีตราจอง จะต้องทำสัญญาซื้อขายกันที่หอทะเบียนที่ดินมีประกาศกระทรวงเกษตรธิการที่ ๙ กันยายน ๒๔๘๑ ตั้งพนักงานจะเพ็ชรบุรี เป็นพนักงานที่+อีกตำแหน่งแต่สัญญาซื้อขายระหว่างโจทก์กับนางอินทำกันที่อำเภอ จึงตกเป็นโมฆะ จึงพร้อมกันพิพากษายืน
