คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 905/2535

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเฮโรอีนน้ำหนักสุทธิ 4,112 กรัมไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย จำเลยได้ส่งออกและนำพาเฮโรอีนดังกล่าวซึ่งคิดราคาเป็นเงิน 822,400 บาท ออกจากราชอาณาจักรไทยไปยังประเทศสิงคโปร์โดยเจตนาที่จะฉ้อค่าภาษีของรัฐบาล เพื่อจำหน่ายโดยจำเลยไม่ได้รับอนุญาตและมิใช่กรณีจำเป็นเพื่อประโยชน์ของทางราชการ เจ้าพนักงานประจำท่าอากาศยานสนามบินอู่ตะเภาได้ตรวจพบการกระทำความผิดของจำเลยเสียก่อน จำเลยจึงส่งออกและนำพาเฮโรอีนดังกล่าวออกนอกราชอาณาจักรไทยไปยังประเทศสิงคโปร์ไม่ได้สมดังเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15, 65, 66, 102 พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11)พ.ศ. 2490 มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 80, 91และขอให้ริบเฮโรอีนที่เหลือจากการตรวจพิสูจน์ของกลาง

ตุ๊กตาพลาสติกและกล่องกระดาษขนมช็อกโกแลตของกลาง คืนป้ายผูกกระเป๋าเดินทาง ตั๋วโดยสารสายการบินทั้งสองฉบับ บัตรที่นั่งบนเครื่องบินบัตรขาออก และกระเป๋าเดินทางของกลางแก่เจ้าของศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 15, 66 วรรคสอง ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต มีความผิดฐานพยายามนำเฮโรอีนออกจากราชอาณาจักรไทยเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80ลงโทษจำคุก 6 ปี

จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 53 สำหรับความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย คงจำคุก 25 ปี ฐานพยายามนำเฮโรอีนออกจากราชอาณาจักรไทยเพื่อจำหน่ายคงจำคุก 3 ปีรวมโทษจำคุก 28 ปี ริบเฮโรอีน ตุ๊กตาพลาสติก และกล่องกระดาษขนมช็อกโกแลตของกลาง คืนป้ายผูกกระเป๋าเดินทาง ตั๋วโดยสารการบินทั้งสองฉบับ บัตรที่นั่งบนเครื่องบิน บัตรขาออก และกระเป๋าเดินทางของกลางแก่เจ้าของ

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยเพียงข้อกฎหมายตามที่โจทก์ฎีกาว่า ความผิดฐานพยายามส่งและนำพายาเสพติดให้โทษประเภท 1 ออกนอกราชอาณาจักรเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสอง กับตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ซึ่งประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80 เป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 จึงไม่ชอบ เพราะโทษตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสองประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 หนักกว่าโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80 นั้น

เห็นว่าความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 ฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 1 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามมาตรา 15, 66 วรรคสอง และฐานพยายามส่งยาเสพติดให้โทษประเภท 1 ออกนอกราชอาณาจักรเพื่อจำหน่ายตามมาตรา 15, 65 วรรคสองประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ซึ่งยาเสพติดให้โทษประเภท 1ของกลางถูกจับได้ที่ท่าอากาศยานเป็นจำนวนเดียวกัน ฉะนั้นการกระทำของจำเลยดังกล่าวย่อมเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทตามนัยแห่งคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1881/2528 ระหว่าง พนักงานอัยการกรมอัยการ โจทก์ นางเชอรี่ เรเน เวอร์ค จำเลย และในขณะเดียวกันการกระทำของจำเลยดังกล่าวก็เป็นการพยายามนำของต้องห้ามโดยยังมิได้ผ่านด่านศุลกากรออกนอกราชอาณาจักร

อันเป็นความผิดต่อพระราชบัญญัติ ศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ด้วย แม้จะเป็นความผิดต่างพระราชบัญญัติกับพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 ดังกล่าวมาข้างต้นก็ตามก็หาเป็นการกระทำผิดอีกกรรมหนึ่งต่างหากไม่ คงรวมเป็นการกระทำกรรมเดียวแต่ผิดกฎหมายหลายบทนั่นเอง แม้แต่คำฟ้องของโจทก์รวมทั้งอุทธรณ์ฎีกาโจทก์ก็ยืนยันว่า ความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80 ในกรณีของคดีนี้เป็นการกระทำกรรมเดียวกับความผิดตามพระราชบัญญัติ ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสองประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ซึ่งต้องใช้กฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดลงโทษแก่จำเลยผู้กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยมาเป็นสองกระทงนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย และกรณีดังกล่าวเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจวินิจฉัยและเห็นสมควรแก้ไขเสียให้ถูกต้อง"