คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย และมีกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่รับอนุญาต และขอให้ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2510 มาตรา 3 ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 อันเป็นกระทงหนักตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 จำคุกจำเลย 10 ปี ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้แน่ชัดว่าจำเลยยิงผู้เสียหายโดยเจตนาหรือโดยประมาท ซึ่งหากจำเลยกระทำโดยประมาทแล้วก็ลงโทษจำเลยไม่ได้ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า
จำเลยกับผู้เสียหายไม่มีสาเหตุอะไรกันมาก่อน ก่อนเกิดเหตุจำเลยกับผู้เสียหายก็นั่งคุยกันอยู่ดี ๆ ที่บ้านผู้เสียหายนานถึงครึ่งชั่วโมงเมื่อจำเลยลากลับผู้เสียหายและภรรยาได้ตามมาส่ง จำเลยมีอาการมึนเมา ไม่มีสาเหตุเพียงพอถึงขนาดจะคิดฆ่าผู้เสียหาย จำเลยได้ใช้อาวุธปืนลูกซองสั้นยิงผู้เสียหายในระดับเอวของจำเลยในระยะห่างผู้เสียหายเพียง 1 วาเศษ กระสุนปืนถูกที่ใต้ขาพับผู้เสียหายเป็นบาดแผลรักษา 15 วันหายจึงวินิจฉัยว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย เพราะถ้าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายแล้ว ก็คงจะยิงถูกร่างกายผู้เสียหายในที่สำคัญได้ จำเลยคงมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเท่านั้นพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า
จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 กระทงหนึ่ง ให้จำคุก 2 ปี และผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72 (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2510 มาตรา 3 อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุก 6 เดือน เฉพาะกระทงหลังนี้คำแถลงรับของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลย 4 เดือน รวมโทษ 2 กระทง เป็นจำคุกจำเลย 2 ปี 4 เดือนกระสุนปืนของกลางริบ
