คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเข่า ๒ ห้องของโจทก์เป็นสองสำนวน โดยอ้างว่าจำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้า จำเลยต่อสู้ว่าเช่าเพื่ออยู่อาศัย ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้าไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ให้ขับไล่
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าห้องหนึ่งเป็นที่อยู่อาศัย อีกห้องหนึ่งใช้ประกอบการค้า พิพากษาแก้ให้ขับไล่จำเลยเฉพาะห้องที่ทำการค้าห้องเดียว โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าเดิมจำเลยเช่าห้องเดียว ต่อมาจึงได้เช่าเพิ่มอีกห้องทะลุฝาถึงกัน ห้องที่เช่าใหม่จำเลยใช้เป็นที่อยู่อาศัยมิได้เปิดทำการค้า แม้จะมีสินค้าล้นมาบ้างก็มิทำให้ห้องนั้นกลายเป็นไม่ใช่ห้องใช้อยู่อาศัย โจทก์ฟ้องขับไล่ไม่ได้ ส่วนห้องเดิมนั้น เห็นว่าอยู่ในทำเลการค้า การประกอบการค้านั้นแม้ในทะเบียนพาณิชย์จะใช้ชื่อบุตรจำเลย แต่บุตรก็เป็นบริวารจำเลย อาศัยสิทธิการเช่าของจำเลยจำเลยจึงไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
