คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เบิกความเท็จต่อศาลและเป็นข้อสำคัญในคดีในการพิจารณาคดีแพ่งของศาลจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งโจทก์กับพวกร่วมกันฟ้องจำเลยเรื่องผิดสัญญาและละเมิด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วให้ประทับฟ้องจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 ให้ลงโทษจำคุก 1 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยขายลำรางสาธารณะจริง เมื่อจำเลยเบิกความว่าจำเลยไม่ได้ขายลำรางสาธารณะและไม่ได้ทำหลักฐานการซื้อขายไว้ คำเบิกความของจำเลยจึงเป็นเท็จและเป็นข้อสำคัญในคดี แล้ววินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า
โจทก์เป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องหรือไม่ ได้ความว่า นายกิตติ นายเกียรติ และนายเกรียง พี่ของโจทก์ซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 7291, 7292, 7293 (เลขที่ดิน 391, 392, 393) กับที่ดินโฉนดเลขที่ 3056, 3090 (เลขที่ดิน 51, 58) และลำรางสาธารณะที่พิพาทจากจำเลยนายเกรียงถึงแก่กรรม โจทก์กับนายเกริกไกร ได้รับมรดกที่ดินจากนายเกรียง ต่อมาความปรากฏว่าลำรางที่ซื้อจากจำเลยเป็นลำรางสาธารณะ โจทก์กับพวกจึงฟ้องเรียกราคาลำรางสาธารณะที่พิพาทและค่าเสียหายจากจำเลย จำเลยเบิกความเท็จต่อศาลในคดีนั้น ดังนี้ โจทก์ย่อมเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เนื่องจากการที่จำเลยเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(4) โจทก์จึงเป็นผู้เสียหายมีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องจำเลย แต่ศาลฎีกาเห็นว่า
จำเลยไม่เคยรับโทษจำคุกมาก่อนจำเลยมีอายุ 70 ปี สภาพความผิดไม่เป็นการร้ายแรง จำเลยชดใช้เงินค่าเสียหายส่วนหนึ่งให้แก่โจทก์ และโจทก์ก็ไม่ติดใจเอาโทษแก่จำเลยต่อไป สมควรให้รอการลงโทษจำเลยไว้ เพื่อให้โอกาสจำเลยกลับตัวเป็นพลเมืองดีพิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี
