คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ที่พิพาทเป็นของนางเลี่ยงฮั้ง บิดาโจทก์จำเลยนายเลี้ยงฮั้งตาย โจทก์จำเลยไปยื่นคำร้องต่ออำเภอ ขอให้โอนทะเบียนลงชื่อโจทก์จำเลยเป็นเจ้าของทางอำเภอจดทะเบียนโอนมรดกลงชื่อโจทก์จำเลยเป็นเจ้าของ ต่อมาปรากฏว่ามีหนังสือทำกันเองซึ่งโจทก์ลงชื่อให้จำเลยไว้มีใจความว่า โจทก์ตกลงสละที่พิพาทให้แก่จำเลยบัดนี้โจทก์มาฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์จำเลยร่วมกัน ให้จำเลยแบ่งให้โจทก์กึ่งหนึ่งจำเลยต่อสู้ว่า โจทก์สละมรดกให้จำเลยแล้ว เจ้ามรดกตายเกินปีแล้ว
โจทก์ฟ้องขอแบ่งไม่ได้ศาลชั้นต้นเห็นว่า เมื่อโจทก์จำเลยร้องขอรับมรดกเจ้าพนักงานได้จดทะเบียนโอนมรดกใส่ชื่อโจทก์จำเลยแล้ว ที่พิพาทก็ตกเป็นของโจทก์จำเลย หนังสือสละมรดกที่จำเลยอ้างไม่ใช่หนังสือสละมรดกเพราะที่พิพาทไม่ใช่มรดกแล้ว แต่หนังสือนั้นมีลักษณะเป็นสัญญาให้แต่ไม่ได้จดทะเบียน จึงไม่สมบูรณ์ พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์จำเลยมีกรรมสิทธิ์ร่วมกันให้แบ่งคนละส่วนศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
โจทก์ฟ้องว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์จำเลยร่วมกัน จำเลยมิได้ปฏิเสธต่อสู้คำฟ้องข้อนี้ ทั้งปรากฏว่าโจทก์จำเลยได้ร่วมกันไปร้องขอรับมรดกจนพนักงานเจ้าหน้าที่จดทะเบียนลงชื่อโจทก์จำเลยแล้ว จึงต้องฟังว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์จำเลยร่วมกัน จำเลยจะโต้เถียงว่าเป็นทรัพย์มรดกยังไม่ได้แบ่งปันกันนั้นเถียงไม่ขึ้นส่วนที่ว่าโจทก์ทำนิติกรรมยกที่พิพาทให้จำเลยแล้วก็ปรากฏว่าที่พิพาทเป็นที่บ้านสวน เมื่อไม่จดทะเบียนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 525-456 การให้นี้จึงไม่สมบูรณ์ จำเลยครอบครองที่พิพาทไม่ถึง 10 ปี หาได้กรรมสิทธิ์ไม่จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
