คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเอาก้อนอิฐปาผู้เสียหายซึ่งอยู่ในเรือหลายครั้ง ผู้เสียหายหลบ ก้อนอิฐไม่ถูกตัวผู้เสียหาย แต่ผู้เสียหายเซไป มือจึงฟาดถูกข้างเรือ ทำให้ปลายมือบวมยาว ๔ เซนติเมตร กว้าง ๒ เซนติเมตร และเจ็บที่บริเวณศีรษะไม่มีบาดแผล และพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าเมื่อก้อนอิฐไม่ถูกตัวผู้เสียหาย จำเลยจึงมีผิดเพียงฐานพยายาม จึงพิพากษาแก้ ให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามทำร้ายร่างกาย โจทก์ฎีกาว่า ตามข้อเท็จจริงข้างต้นต้องถือว่าจำเลยทำผิดสำเร็จ จำเลยฎีกาว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกัน ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างทั้งสอง และวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ว่า อันตรายที่เกิดแก่ผู้เสียหายนั้น ถือได้ว่าสืบเนื่องจากการกระทำของจำเลย จำเลยจึงมีผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕ ไม่ใช่มีผิดเพียงฐานพยายามทำร้ายร่างกาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์.
