คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ระหว่างวันที่ ๑ มกราคม ๒๔๙๒ ถีงวันที่ ๒๕ มีนาคม ๒๔๙๒ จำเลยบังอาจปิดกั้นทำนบในเหมืองสาธารณะเป็นการขัดขวางแก่ทางสำหรับน้ำไหลจากห้วยยางป่า อันเป็นของสำหรับสาธารณะประโยชน์ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๓๕(๑๐)
จำเลยให้การว่า ทำทำนบปิดกั้นเหมืองตรงที่โจทก์ฟ้องจริง แต่เป็นที่ดี และเหมืองของจำเลย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฟังว่าจำเลยปิดกั้นเหมืองสาธาณะ พิพากษาลงโทษ จำเลยฎีกาว่า โจทก์นำสืบไม่ได้ว่า จำเลยกระทำผิดตามวันเวลาในฟ้อง ลงโทษจำเลยไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำพยานโจทก์ได้ความว่า จำเลยทำทำนบปิดกั้นเหมืองสาธารณะระหว่างวันที่ ๒๘ มีนาคม ๒๔๙๒ ซึ่งตรงตามที่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำผิดระหว่างวันที่ ๑ มกราคมถึงวันที่ ๒๕ มีนาคม ๒๔๙๒ อีกประการหนึ่งจำเลยให้การรับว่าทำนบจริงตามโจทก์ฟ้อง แต่ต่อสุ้ว่าเป็นที่ดินของจำเลย ฉะนั้น วันเวลาที่จำเลยทำทำนบจึงไม่สำคัญ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
