คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ทั้งสามสำนวนฟ้องว่าโจทก์มีกรรมสิทธิที่ดินคนละแปลงโดยได้รับมรดกมาจากนายกุ่ยบิดา โจทก์ทั้ง ๓ และนายสุรินทร์และจำเลย เป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน ได้ทำการแบ่งปันมรดกกันเสร็จเด็ดขาดไปแล้วที่อำเภอ โจทก์ก็ได้เข้าปกครองที่ดินส่วนของโจทก์ โดยจำเลยไม่ได้เข้าเกี่ยวข้อง ต่อมาจำเลยกลับไปยื่นคำร้องต่ออำเภอขอรับมรดกที่ดินของโจทก์ ๆ คัดค้านอำเภอสั่งให้โจทก์มาฟ้อง
จำเลยให้การว่า จำเลยได้รับทรัพย์มรดกที่พิพาทจากบิดา สัญญายอมแบ่งปันทรัพย์กันที่อำเภอนั้นจำเลยทำไปเพราะถูกกลฉ้อฉลขอต่อสู้ว่าจำเลยไปขอให้เพิกถอนแล้ว ทั้งโจทก์เป็นผู้ถูกตัดมรดก ไม่มีอำนาจฟ้องและคำเปรียบเทียบของกรมการอำเภอเป็นเรื่องระหว่างนายสุรินทร์กับจำเลย ๆ ไม่ผูกพันกับโจทก์ ๆ ไม่มีส่วนได้เสีย จะอาศัยมูลคดีนั้นใช้ยันจำเลยไม่ได้ ชั้นพิจารณาโจทก์จำเลยตกลงกันขอให้ศาลวินิจฉัยปัญหาข้อ ก.ม.ข้อเดียวว่าสัญญายอมระหว่างนายสุรินทรและนายเส่ง (จำเลยในคดีนี้) ซึ่งทำที่อำเภอนั้นโจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกไม่ใช่คู่สัญญาจะถือเอาประโยชน์จากสัญญาฉะบับนั้นได้หรือไม่ ข้อเท็จจริงอื่นตกลงกันให้ยุติ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดกาฬสินธ์พิพากษาว่าทรัพย์รายพิพาทเป็นของโจทก์ทั้ง ๓ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าแม้ชั้นต้นจำเลยตั้งประเด็นต่อสู้ไว้หลายประการก็ตาม แต่ต่อมาคู่ความตกลงกันให้ศาลวินิจฉัยข้อ ก.ม.ข้อเดียว ศาลจึงไม่จำต้องวินิจฉัยข้ออื่นอีก จำเลยจะฎีกาโต้แย้งไม่ได้ ส่วนข้อ ก.ม.นั้นเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ใช่คู่สัญญา แต่เป็นบุคคลภายนอกก็ดี โจทก์ก็มีสิทธิจะเรียกให้จำเลยชำระหนี้ให้โจทก์ได้ตาม ป.พ.พ.ม.๓๗๔ ไม่ใช่เป็นเรื่องสัญญาจะให้ตามที่จำเลยฎีกาเถียงมา
อนึ่งการที่โจทก์ไปคัดค้านในการที่จำเลยขอจดทะเบียนสิทธินั้นเป็นการแสดงเจตนาว่าโจทก์ได้ถือเอาประโยชน์จากสัญญายอมที่จำเลยทำไว้กับนายสุรินทร์แล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
