เนื้อความคำพิพากษา
นายสิ่งแซ่เบ๊ได้เป็นโจทก์ฟ้องนายฮั่นคายตุ่มฐานผิดสัญญาเรียกค่าเสียหาย ๑๕๐๐ บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้อง นายสิ่งแซ่เบ๊ฎีกาต่อมา ศาลฎีกาตัดสินว่านายสิ่งโจทก์จะฎีกาได้ฉะเพาะแต่ข้อกฎหมาย ๆ ในฎีกามีอยู่ว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดสัญญาไม่ส่งไม้ในกำหนดเวลาและไม้ที่ส่งก็ไม่ครบจำนวนจำเลยให้การว่าโจทก์ผิดสัญญาไม่ชำระเงินค่าไม้ ฉะนั้นจำเลยจึงไม่มีประเด็นจะนำสืบว่าได้ส่งไม้ครบถ้วนแล้ว ในข้อนี้เห็นว่าในตอนต้นแห่งคำให้การของจำเลยมีว่า ขอให้การปฏิเสธความรับผิดชอบใช้ค่าเสียหายตามฟ้อง และในตอนท้ายกล่าวว่าโจทก์ผิดสัญญาไม่ชำระเงินค่าไม้ให้แก่จำเลย ๆ ทางถามก็ผัดผ่อนเรื่อยมา จำเลยจึงฟ้องโจทก์เรียกเงินค่าไม้อีกสำนวนหนึ่ง คำให้การของจำเลยดังนี้เป็นการปฏิเสธข้อหาของโจทก์ ซึ่งหมายความว่าจำเลยไม่ได้ผิดสัญญาได้ส่งไม้ภายในกำหนดและไม้ทีส่งก็ครบจำนวนแล้ว จำเลยจึงมีสิทธิจะนำสืบว่าจำเลยได้ส่งไม้ครบถ้วนตามสัญญาแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์
