คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยเปิดทางเดิน โดยอ้างว่าเป็นทางสาธารณะ และภาระจำยอม จำเลยปิดกั้นเสีย จำเลยปฏิเสธว่า ทางพิพาทไม่ใช่ทางสาธารณะหรือภาระจำยอม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยเปิดทางเดินพิพาท ฯลฯ
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาปรึกษาคดีแล้ว ข้อที่จำเลยที่ ๑ อ้างว่าทางพิพาทไม่เป็นทางภาระจำยอม เพราะมีทางอื่น คือทางตามแผนที่หมายเลข ๔ ออกสู่ทางสาธารณะได้เท่านั้น ข้อนี้ตามฟ้อง ฎีกาของโจทก์เองก็รับอยู่แล้วว่า ทางหมายเลข ๔เป็นทางคับแคบ ไม่สดวกแก่การไปมา และว่าทางพิพาทเป็นทางกว้างและสดวกกว่าทางอื่น ทั้งโจทก์ยังคงใใช้ทางพิพาทอยู่ ทางพิพาทจึงยังเป็นทางภาระจำยอม หาหมดสิ้นไปตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๔๐๐ ไม่ ฎีกาของจำเลยที่ ๑ ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
