คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องนายเสริมและนางเจียรว่า เมื่อประมาณ 23 ปีมานี้นางอ่องและนางสาวนองได้ยกกรรมสิทธิ์ที่เฉพาะส่วนตามโฉนดที่ 13344, 13351, 13381 ตำบลดำหรุ (ม่วงงาม) อำเภอบ้านลาด (เมือง)จังหวัดเพชรบุรี ให้แก่นางแม้นมารดาโจทก์ นางอ่อง นางสาวนองและนางแม้น ได้ตายไปแล้ว โจทก์เป็นทายาทโดยชอบธรรมของนางแม้น บัดนี้นางจีนผู้เป็นยายโจทก์กับจำเลยซึ่งเป็นลุงป้า ได้สมคบกันโอนทะเบียนใส่ชื่อของนางจีนและจำเลย พนักงานอัยการได้ฟ้องนางจีนนายเสริมนางเจียรไว้เรื่องหนึ่งแล้ว โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขอให้ศาลสั่งเพิกถอนการทะเบียน แล้วใส่ชื่อโจทก์เป็นเจ้าของจำเลยต่อสู้ว่า นางจีนเท่านั้นเป็นทายาทโดยชอบธรรมและเป็นผู้รับมรดกคนเดียวของนางอ่อง
นางสาวนองและตัดฟ้องว่าโจทก์ฟ้องซ้ำโจทก์แถลงรับว่า1. พนักงานอัยการได้ดำเนินคดีแทนเด็กหญิงมารีและเด็กชายคมแล้ว โดยฟ้องนางจีนซึ่งเป็นยายของเด็กร่วมกับจำเลย2. ทรัพย์พิพาทในคดีนี้เป็นทรัพย์รายเดียวกับคดีนั้น 3. ประเด็นข้อพิพาทและพยานหลักฐานก็อย่างเดียวกันศาลจังหวัดเพชรบุรีเห็นว่า คำฟ้องของโจทก์ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173(1) พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า แม้พยานหลักฐานและข้อนำสืบอย่างเดียวกันก็จริงแต่เป็นกรณีที่อัยการมีอำนาจเป็นโจทก์แทนเด็กหญิงมารี เด็กชายคมฟ้องนางจีนผู้บุพการีเท่านั้น คำฟ้องของพนักงานอัยการคดีดำที่ 99/2494 ดังกล่าวไม่ผูกพันจำเลยที่ 1 ที่ 2ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ประเด็นแห่งคดีนี้มีเหตุอันควรจะได้ฟังการวินิจฉัยในคดี 99/2494 ก่อนว่า พนักงานอัยการมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1-2 หรือไม่ กรณีต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 39 ซึ่งมีว่า ถ้าการชี้ขาดตัดสินคดีเรื่องใดที่ต้องพิจารณาอยู่ จำต้องอาศัยทั้งหมดหรือบางส่วน ซึ่งคำชี้ขาดตัดสินบางข้อที่ศาลนั้นเอง หรือศาลอื่นแล้ว ศาลจะมีคำสั่งให้เลื่อนคดีไปจนกว่าจะได้มีคำพิพากษาหรือข้อชี้ขาดในข้อนั้น ๆ ก็ได้ศาลฎีกาจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น และให้รอคดีไว้รอฟังคำวินิจฉัยในคดี 99/2494 แล้วจึงให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาต่อไป
