คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ มีปืนเป็นอาวุธ และนายเทียนย้ง แซ่จัง ซึ่งถูกทำร้ายตายไปแล้ว มีอาวุธปลายแหลมฝ่ายหนึ่ง กับจำเลยที่ ๒, ๓ มีอาวุธปลายแหลม และนายไว ร่มพุดตาล ซึ่งถูกทำร้ายตายไปแล้ว อีกฝ่ายหนึ่ง สมัครใจเข้าร่วมในการชุลมุนต่อสู้ทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันระหว่างบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป โดยจำเลยที่ ๑ ใช้ปืนเป็นอาวุธยิงนายไวถึงแก่ความตาย และจำเลยที่ ๑, ๒, ๓ นายไวและนายเทียนย้งที่ตายไปแล้วได้ร่วมชุลมุนต่อสู้ซึ่งกันและกัน เป็นเหตุให้นายเทียนย้งถูกแทงถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๒๙๔
จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยที่ ๑ ไม่ได้ฆ่านายไว แต่ได้ร่วมชุลมุนต่อสู้กันเป็นเหตุให้นายเทียนย้งถูกทำร้ายถึงตาย ส่วนจำเลยที่ ๒, ๓ ไม่ได้ร่วมในการชุลมุนต่อสู้กัน พิพากษาจำคุกจำเลยที่ ๑ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๔ มีกำหนด ๒ ปี จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ในวันเกิดเหตุ ได้มีคนชุลมุนต่อสู้กันตั้งแต่ ๓ คนขึ้นไปเป็นเหตุให้นายเทียนย้งบิดาจำเลยที่ ๑ ถูกทำร้ายถึงแก่ความตาย และจำเลยที่ ๑ ได้ร่วมชุลมุนต่อสู้ด้วย จำเลยที่ ๑ จึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๔ แม้นายไวซึ่งเป็นอีกฝ่ายหนึ่งมิได้ตายเพราะการชุลมุนต่อสู้กันก็ตาม แต่เมื่อนายเทียนย้งบิดาจำเลยที่ ๑ ถึงแก่ความตายเพราะการชุลมุนต่อสู้กันแล้ว หาทำให้จำเลยที่ ๑ พ้นผิดไปไม่ ถึงแม้จำเลยที่ ๑ จะไม่มีอาวุธ แต่เมื่อจำเลยที่ ๑ ได้ร่วมชุลมุนต่อสู้กัน เป็นเหตุให้นายเทียนย้งถึงแก่ความตายเพราะการชุลมุนนั้น และไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ได้กระทำเพื่อห้ามการชุลมุนต่อสู้หรือป้องกันตัว จำเลยที่ ๑ จึงต้องมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๔ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
