คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความตามโจทก์ฟ้องประกอบคำรับสารภาพของจำเลย คดีฟังได้ว่าเมื่อ ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๗ เวลากลางคืนหลังเที่ยง จำเลยบังอาจใช้มีดดาบเป็นอาวุธแทงทำร้ายร่างกายนายวิรัช พุ่มฤกษ์ ได้รับอันตรายแก่กาย รักษา ๕ วันหายเหตุเกิดที่ตำบลช่องนนทรีย์ อำเภอยานนาวา จังหวัดพระนคร ศาลชั้นต้นเห็น ตามรายงานชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง คงมีแผลที่ชายโครงแผลเดียว เป็นแผลช้ำแดง โตกลม ๑/๒ เซนติเมตร ลักษณะบาดแผลดังกล่าวเป็นบาดแผลที่ไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายหรือจิตใจ พิพากษาว่าจำเลยผิดประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๑ ลดกึ่งตามมาตรา ๗๘ ปรับ ๑๐๐ บาท มีดดาบของกลางริบ
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ว่าบาดแผลของผู้เสียหายถือได้ว่าเป็นอันตรายแก่กายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๔๕ แล้ว
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยใช้มีดดาบเป็นอาวุธแทงทำร้ายร่างกายนั้น สามัญชนย่อมรู้จักว่ามีดดาบเป็นมีดยาวแหลมคมและใช้เป็นอาวุธของทหารในสมัยโบราณ จำเลยเองก็ได้แถลงรับว่าอาวุธมีดดาบของกลาง ทางการรถไฟแห่งประเทศไทยจ่ายให้จำเลยใช้เป็นอาวุธขณะปฏิบัติหน้าที่ยามรักษาโกดัง เมื่อจำเลยใช้มีดดาบซึ่งเป็นอาวุธร้ายแรงทำร้ายผู้เสียหายถูกที่ชายโครงด้านซ้ายซึ่งอาจถึงแก่ชีวิตได้โดยง่าย หากทะลุเข้าอวัยวะสำคัญภายใน ควรฟังว่าจำเลยมีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้เสียหาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายถึงกับเป็นอันตรายแก่กายอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บเพียงมีรอยช้ำแดงโตกลมครึ่งเซนติเมตรรักษาประมาณ ๕ วันหายเท่านั้น และตามรายงานชันสูตรบาดแผลของแพทย์ก็บันทึกไว้ว่าถูกของแข็งเท่านั้น เมื่อพิจารณาลักษณะบาดแผลแล้วเห็นว่า ผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทั้งลักษณะการกระทำก็ไม่ร้ายแรงอย่างใด ฉะนั้น เมื่อพิเคราะห์ลักษณะบาดแผลของผู้เสียหายประกอบกับลักษณะการกระทำของจำเลยแล้วเห็นว่า การกระทำของจำเลยยังถือไม่ได้ว่าเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
